Prikaz 13–24 od 36 rezultata

Izlagačka politika beogradskih likovnih galerija

U okviru ovog istraživačkog projekta, Dragana Martinović daje prikaz izlagačke politike četiri likovne galerije koje se nalaze u sklopu najvećih i najstarijih ustanova kulture Beograda: Galerije FLU, Galerije SANU, Likovne galerije KCB i Galerije „Artget“. Za sagledavanje postavljenih problema, ali i šire situacije u kojoj se nalazi vizuelna umetnost, korišćen je standardizovani upitnik u elektronskoj formi. Pomoću ovog instrumenta, bilo je moguće dobiti konkretne podatke o statusu, finansiranju, prostornim i tehničkim resursima, ljudskim resursima, stručnim poslovima, programima i publici, saradnji, kao i prioritetima i problemima u radu galerija. Dobijeni odgovori bili su ujedno i osnova za izradu istraživačkih pitanja korišćenih prilikom razgovora sa upravnicima i kustosima galerija. Celovitosti istraživačkog projekta doprinelo je anketno ispitivanje posetilaca ove četiri galerije. Na osnovu istražene kulturne politike ovih galerija, funkcionisanja menadžmenta, PR-a i marketinga, kao i na osnovu ispitane strukture i karakteristika njihove publike, autorka je sagledala izlagačke profile i standarde izlaganja odabranih galerija. Dala je i predloge mera koje mogu da utiču na rešavanje postojećih problema, kao i na poboljšanje rada naših eminentnih galerija. Na početku publikacije nalazi se Sadržaj, a u okviru publikacije i tabelarni prikazi rezultata istraživanja.

Izlagačka politika beogradskih likovnih galerija

U okviru ovog istraživačkog projekta, Dragana Martinović daje prikaz izlagačke politike četiri likovne galerije koje se nalaze u sklopu najvećih i najstarijih ustanova kulture Beograda: Galerije FLU, Galerije SANU, Likovne galerije KCB i Galerije „Artget“. Za sagledavanje postavljenih problema, ali i šire situacije u kojoj se nalazi vizuelna umetnost, korišćen je standardizovani upitnik u elektronskoj formi. Pomoću ovog instrumenta, bilo je moguće dobiti konkretne podatke o statusu, finansiranju, prostornim i tehničkim resursima, ljudskim resursima, stručnim poslovima, programima i publici, saradnji, kao i prioritetima i problemima u radu galerija. Dobijeni odgovori bili su ujedno i osnova za izradu istraživačkih pitanja korišćenih prilikom razgovora sa upravnicima i kustosima galerija. Celovitosti istraživačkog projekta doprinelo je anketno ispitivanje posetilaca ove četiri galerije. Na osnovu istražene kulturne politike ovih galerija, funkcionisanja menadžmenta, PR-a i marketinga, kao i na osnovu ispitane strukture i karakteristika njihove publike, autorka je sagledala izlagačke profile i standarde izlaganja odabranih galerija. Dala je i predloge mera koje mogu da utiču na rešavanje postojećih problema, kao i na poboljšanje rada naših eminentnih galerija. Na početku publikacije nalazi se Sadržaj, a u okviru publikacije i tabelarni prikazi rezultata istraživanja.

Kultura i razvoj u organizacijama udruženog rada materijalne proizvodnje Beograda – osnovni razvojni parametri

U središtu interesovanja istraživanja Branimira Stojkovića jeste analiza internog kulturnog sistema radne organizacije koji je, inače, u sadejstvu sa eksternim kulturnim sistemom šire društvene sredine. Dosta je istraživanja rađeno na temu kulturnog života i kulturnih potreba zaposlenih unutar pojedinih radnih organizacija, pa i na ispitivanju oblika rasprostranjenosti kulturnih aktivnosti u radnim organizacijama. Ali, sva su bila usmerena na deskripciju pojavnosti kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje. Prema mišljenju autora, pristup bi trebalo pomeriti na njenu evaluaciju, odnosno vrednovanje unutar modela koji bi bio u funkciji daljeg razvoja kulturne dimenzije radne organizacije. Takođe je i problem standardizacije kulture važan u koncipiranju kulturnog razvoja radne organizacije. Stoga, u ovom istraživanju, autor predlaže da se redefiniše uloga osnovnih organizacija udruženog rada i da se omogući razvojna funkcija radne organizacije. Osnovne pretpostavke i optimalne mogućnosti za razvoj kulture biće definisane na nivou radne organizacije (OUR) materijalne proizvodnje posmatrane u beogradskom kulturnom kontekstu. U ovom istraživanju obrađeni su ne samo činioci razvoja kulture u organizaciji udruženog rada već i planiranje razvoja kulture (izrada srednjoročnih planova), kao i sistem indikatora za procenu razvijenosti kulture u organizacijama udruženog rada. Na početku je dat Sadržaj.

Kultura mladih radnika

Autori ove studije bave se sociološkim istraživanjem kulturnog života radničke omladine koja, po njihovom mišljenju, otvara brojna pitanja o položaju i ulozi radničke klase u zasnivanju samoupravnog načina proizvodnje i o budućim perspektivama samoupravnog socijalističkog društva. Takođe, u kulturi radničke omladine pokazuju se svi kontinuiteti i diskontinuiteti socijalističke revolucije. Sistematična istraživanja života (kulture) omladine u jugoslovenskom socijalističkom društvu započeta su krajem 70-ih godina, kada su i formirane posebne omladinske istraživačke organizacije. Ipak, može se smatrati da u jugoslovenskoj zajednici nije postojala jasna društvena orijentacija u istraživanju problema, a pogotovo istraživanja kulturnog života radničke omladine. Data istraživačka studija sadrži tri bloka, a u svakom tematskom bloku kritički su interpretirana relevantna značenja brojnih teorijskih stanovišta i empirijskih pokazatelja. Uvodni, teorijsko-metodološki blok govori o zasnivanju sociologije omladine; drugi govori o kulturi radničke (klase) omladine u istorijskom totalitetu socijalističkog društva, a treći o kulturi svakodnevnog života radničke omladine u smislu zasnivanja samoupravnog načina proizvodnje. U prikazu empirijskih rezultata, autori su nastojali da provere hipoteze o uzročnoj uslovljenosti određenosti osnovnih varijabli o kulturi radničke omladine. Na osnovu sakupljene empirijske građe analiziran je i uticaj različitih socijalnih i kulturnih činilaca i pojava na raznovrsne oblike kulture radničke omladine. Na početku studije dat je Sadržaj, a u okviru studije su brojne tabele. Na kraju studije je priložen upitnik o kulturnom životu radničke omladine.

Kultura u radnim organizacijama materijalne proizvodnje Beograda

U ovoj istraživačkoj studiji, Branimir Stojković ističe da je razvoj kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje u jugoslovenskom društvu postao aktuelan sa njegovim opredeljenjem za izgradnju samoupravnog društveno-ekonomskog sistema. Ono što je doprinelo razvoju kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje bila je ustavna reforma, usvajanje Zakona o udruženom radu i samoupravnom interesnom organizovanju kulture. Ovim istraživanjem, autor želi da pokaže u kojoj je meri kultura u određenim radnim organizacijama počela da ostvaruje normativne odredbe o kulturi – kao sastavni deo njihove, ali i ukupne društvene (samoupravne) prakse. Kroz istraživanje je predstavljeno koliko su organizacije udruženog rada u materijalnoj proizvodnji postale aktivni nosioci društvenih ciljeva politike razvoja kulture. Kao indikatori za istraživanje razvijenosti kulture u radnim organizacijama korišćeno je šest oblasti kulturnih aktivnosti: širenje interesovanja za knjigu, kultura rada, kulturno estetsko obrazovanje, korišćenje kulturnih dobara, razvijanje likovnog stvaralaštva i amaterizam u radnim organizacijama. U prvom delu istraživanja, autor govori o materijalnom činiocu razvoja kulture u organizacijama udruženog rada; zatim govori o kulturno-umetničkom amaterizmu, saradnji sa kulturnim ustanovama, o kulturnim programima i bibliotekama u radnim organizacijama materijalne proizvodnje, organizatorima kulturnog života i o planiranju razvoja kulture. U okviru Priloga, dat je spisak radnih organizacija obuhvaćenih istraživanjem, potom tabele, a na kraju Upitnik o kulturnim interesovanjima i potrebama radnika u beogradskim radnim organizacijama.

Kulturna ponuda Beograda, Publika centara za kulturu (Kultura – Istraživanje, sv. 3)

U okviru ovog izdanja objedinjena su dva istraživačka rada: „Kulturna ponuda Beograda“, čiji je autor Branimir Stojković, i „Publika kulturnih centara Beograda“, na kojem je radio istraživački tim. Ova dva istraživanja su spojena iz dva razloga: mesto istraživanja je isto (Beograd), a i predmeti istraživanja se dopunjuju. Cilj prvog rada jeste da pruži što potpuniji pregled kulturnih zbivanja u Beogradu tokom 1980. godine, a cilj drugog rada je da istraži likovnu, muzičku i pozorišnu publiku kulturnih centara Beograda. U prvom istraživanju primenjen je vremensko-prostorni pristup u kombinaciji sa analizom sadržaja. Naime, u Beogradu, koji je veliko kulturno središte, održava se svakodnevno niz raznovrsnih kulturnih programa koji predstavljaju ono što se može nazvati kulturnom ponudom (pozorišne i bioskopske predstave, koncerti, izložbe, književne večeri, predavanja, tribine itd.). Na kraju ovog rada dat je tabelarni prikaz kulturne ponude po opštinama, odakle se stiče slika o njenoj neujednačenoj teritorijalnoj raspoređenosti, kao i o različitom sadržaju koji se nudi. U drugom istraživanju, polazi se od razlike u postojanju ustanova kulture sa jednom svrhom i organizacionom strukturom i onih sa više svrha (polivalentni centri, kulturni centri, domovi kulture, narodni i radnički univerziteti i sl.). Kao instrument istraživanja odabrano je anketiranje, koje je sprovedeno u zavisnosti od centra za kulturu, kao i od umetničkog programa. S tim u vezi, analizirani su rezultati anketiranja u centrima za kulturu, kao i posebno likovna, muzička i pozorišna publika u okviru ovih centara, uz tabelarne prikaze.

Kulturna ponuda namenjena deci Beograda (Kultura – Istraživanje, sv. 7)

Namera autora ovog istraživanja je bila da se ukaže na povezanost kulturnih i socijalnih činilaca i psihičkog razvoja deteta. Naime, dugoročne posledice delovanja socio-kulturnih činilaca razvoja mogu da se ispolje i kao negativni aspekti lišavanja, ali i kao pozitivni aspekti podsticanja njihovog psihološkog razvoja. Budući da se ovo istraživanje bavi prvenstveno predškolskom decom, naglašene su one osobenosti razvoja u ranom detinjstvu koje se smatraju posebno značajnim za ocenu primerenosti kulturne ponude za decu tog uzrasta, posebno kroz igru. Zadatak je bio da se ispita koji se sve programi ustanova kulture i kulturni proizvodi nude beogradskoj deci, pre svega onoj predškolskog uzrasta, u kojoj meri je ta kulturna ponuda primerena razvojno-psihološkim osobenostima dece, kao i koliko im je dostupna. Zato je u ovom istraživanju analizirana institucionalno posredovana ponuda posebno biblioteka, kulturnih centara, kulturno-umetničkih društava, pozorišta, muzeja, kao i predškolskih ustanova. U sledećem segmentu je data analiza kulturne ponude posredovane kroz sredstva masovnog komuniciranja ili preko trgovačke mreže (radio, televizija, ploče, kasete, časopisi, igračke). Do rezultata se došlo anketiranjem, kao i kroz pregled rada institucija po opštinama, što je prvenstveno pokazalo neravnomernu raspoređenost kulturne ponude. Pored Sadržaja, ovaj istraživački projekat uključuje i Priloge sa statističkim podacima osnovne kulturne ponude institucija po opštinama, kao i one posredovane preko sredstava mas. komunikacije. Na kraju je dat siže istraživanja na engleskom jeziku.

Kulturna situacija u Beogradu i Srbiji

Ova publikacija predstavlja osnovu za diskusiju održanu na skupu „Sadašnjost i budućnost kulture u SR Srbiji“. Za formulisanje istraživačkog zadatka poslužila je ideja da se u Beogradu do ulaska u treći milenijum ostvari jedinstveni kulturni kompleks ustanova i objekata kulture koji bi doprineo ublažavanju siromaštva ljudi, upotpunjavanju praznine u kulturnom nasleđu na prostoru Beograda i Srbije, približavanju svetskog kulturnog nasleđa širokim slojevima naroda itd. Cilj je bio da se našem čoveku učini dostupna naša nacionalna kultura, da na raspolaganju stručnjacima i omladini bude zbirka dostignuća u svim oblastima kulture i nauke, da se tokom naredne dve decenije obezbede nova radna mesta i sl. Želja je bila da, razvojem svih delatnosti i povezivanjem stvaralačkih snaga zemlje, ovaj kulturni kompleks postane poput glavnog kulturnog centra Beograda koji bi „zračio“ na celu Srbiju, pa i na širi jugoslovenski prostor. Zato je i postavljeni cilj istraživačke studije, koju su sproveli Ružica Rosandić i Milivoje Ivanišević, bio snimiti kulturnu situaciju u Srbiji i Beogradu i izraditi pregled kulturnih potreba. Materija je izložena u tri poglavlja. U prvom delu je prikazana društveno-ekonomska osnova kulturne situacije: socio-demografski razvoj, organizacioni oblici kulturnog života i ekonomski položaj kulture; u drugom delu su izložene osnove razvoja i aktuelno stanje u oblasti knjige i čitanja, zaštite kulturne baštine, pozorišnog i muzičkog života, likovnog stvaralaštva, kulturno-obrazovne delatnosti…; u trećem poglavlju izložene su zajedničke osobenosti uslova rada u ustanovama kulture. Analiza je, pre svega, ukazala na odsustvo planski usmeravane i dosledno sprovedene društvene akcije u oblasti kulture, na neizgrađenost funkcionalnih sistema i oblika povezivanja zasnovanih na načelima sistema interesnog organizovanja, na neujednačenost ekonomskog položaja kulture, na neracionalno korišćenje postojeće materijalne osnove delovanja, na nedostatak prostora, broja zaposlenih u kulturi, opreme itd. Na početku publikacije dat je Sadržaj, a u okviru istraživanja nalaze se tabele i grafikoni.

Kulturne aktivnosti u prigradskim naseljima i opštinama

U okviru ove studije, autori su izneli stanje kulture u Beogradu sa svim njegovim privrednim i kulturnim potencijalima, sagledavši realnu situaciju koja je neminovno povezana za još uvek prisutnom izrazitom podelom na selo i grad. Nedovoljno saobraćajno i kulturno integrisana, ova celina se odlikuje i prigradskom zonom sa seoskim naseljima. U okviru nje se javljaju brojne diferencijacije u socijalno-demografskoj strukturi, kao i u okviru oblasti kulturnog života. Zato autori u ovoj studiji polaze od obeležja relevantnih za analizu kulture u prigradskim naseljima, kao što su karakteristike stanovništva i stanje osnovnih kulturnih institucija, jer su to sve indikatori razvijenosti kulturnog života na području interesovanja. Cilj autora ove studije jeste da izneti podaci i zaključci posluže u sačinjavanju preciznog plana kulturnog delovanja na širem gradskom području, a u okviru izrade srednjoročnog plana razvoja kulture grada Beograda, te utvrđivanja strateških pravaca i mera. Nosilac budućeg plana je Samoupravna interesna zajednica kulture. Nakon zaključka, na kraju tekstualnog dela dati su tabelarni pregledi dobijenih statističkih podataka.

Kulturne potrebe Beograda

U ovoj istraživačkoj studiji, Miloš Nemanjić se bavi istraživanjem kulturnih potreba Beograda, kao jednog specifičnog socio-kulturnog okvira za njihov razvoj. Polazi od termina „kulturne potrebe“ i daje njegovo istorijsko tumačenje, osvrćući se na komponentu slojevitosti kulturnih potreba. Potom, daje detaljnu analizu strukture stanovništva Beograda, kao i društvene strukture, odnosno strukture društvenih grupa i slojeva grada. Polazeći od činjenice da socio-kulturno okruženje utiče na nastanak i razvoj kulturnih potreba, u istraživanju se poseban akcenat stavlja na analizu mreže ustanova kulture u Beogradu (i njihov teritorijalni razmeštaj). Ova institucionalna mreža je osnova zadovoljavanja kulturnih potreba beogradskog stanovništva, jer ustanove kulture, zapravo, predstavljaju instrument kulturne politike kojim se usmerava kulturni razvoj jedne društvene zajednice. U poslednjem poglavlju, kroz analizu međusavisnosti kulturne ponude Beograda i kulturnih potreba stanovnika Beograda, otkrivaju se ključne tačke kulturne politike grada, sa preporukama kako je unaprediti i u kom pravcu dalje usmeriti. Kada su u pitanju kulturne potrebe Beograđana, u ovoj istraživačkoj studiji se, u okviru analize, koriste podaci koji su dobijeni tokom brojnih istraživanja koja su se bavila Beogradom kao složenom socio-kulturnom i urbanom sredinom.

Kulturne potrebe u budućnosti i novi modeli organizovanosti kulture

Istraživački projekat „Kulturne potrebe u budućnosti i novi modeli organizovanosti kulture“ je realizovan kao podprojekat obimnijeg projekta „Istraživanje konceptualnih, prostornih i ekonomskih problema pretvaranja Beograda u integralno kulturno središte“ Odbora za III milenijum SANU. Ideja je bila da se u Beogradu, do početka trećeg milenijuma, podigne veliki kulturni kompleks koji bi doprineo unapređenju kulturnog i društvenog života. U ovom istraživanju, poseban fokus je stavljen na ulogu kulturne javnosti u definisanju kulturnih potreba i proceni opcija budućeg kulturnog razvoja i modela organizovanosti kulture u Beogradu. Tim povodom, u okviru istraživanja su obavljeni intervjui sa novinarima kulturnih rubrika dnevnih i nedeljnih listova, radija i televizije, koji čine značajan segment kulturne javnosti. Takođe, poslat je upitnik za reprezentativnu umetničku i naučnu javnost. Uz priložene upitnike, navedena su i imena sagovornika. Dalje, analizirani su osnovni podaci vezani za grad Beograd u koje su uključene: karakteristike ekonomskog razvoja Beograda; demografske karakteristike stanovništva Beograda, potom njihove kulturne potrebe predstavljene u vidu podataka o broju korisnika biblioteka, poseta bioskopima, pozorištima, muzejima, koncertima itd. Na kraju, predstavljeni su i oblici javnog finansiranja umetnosti, njihova struktura i efekti, sa primerima Velike Britanije i Švajcarske. Cilj istraživanja je doći do mogućeg novog modela organizovanosti kulture i kulturnih potreba u budućnosti. Ovo istraživanje predstavljeno je i kao druga faza prethodnog istraživanja Zavoda „Nove kulturne potrebe i organizacije kulture u Beogradu“ (1987–1988. godine), u okviru koga su se kritički analizirane organizacije (institucije) kulture u Beogradu. Ovaj projekat ima Sadržaj, kao i tabele.

Kulturno središte

Istraživački projekat „Kulturno središte“ sastoji se iz tri zasebna dokumenta: „Kulturni centri u svetu“, iz 1985, čiji su autori Ružica Rosandić i Irina Subotić; „Pregled mišljenja o kulturnom središtu“, iz 1984, Ružice Rosandić; „Projekat III milenijum – Informacija“, iz 1982, koji je pripremio Petar Ignjatović, sekretar Odbora za III milenijum. Istraživanje „Kulturni centri u svetu“ nastalo je za potrebe Odbora za III milenijum Srpske akademije nauka i umetnosti i projekta „Osnivanje kulturnog središta“. Kako je kulturni centar trebalo da bude centralna tačka budućeg kulturnog kompleksa, i da zadovolji kulturne potrebe tadašnjih, a pogotovo budućih generacija, sačinjen je pregled kulturnih centara koji daje uvid u način funkcionisanja i iskustva drugih kulturnih centara u svetu. Predstavljeni su primeri kulturnih centara: Narodni dvorac kulture „Ljudmila Živkova“ u Sofiji, Nacionalni centar za umetnost i kulturu „Žorž Pompidu“ u Parizu, Barbikan centar u Londonu, Dom kulture u Stokholmu i lokalni dom kulture u Danskoj. „Pregled mišljenja o kulturnom središtu“ daje sažetak odgovora sagovornika na pitanja koja su činila okosnicu razgovora u vezi sa idejom za projekat „Kulturnog središta“ Srpske akademije nauka i umetnosti, koji su vođeni od oktobra 1983. do maja 1984. godine. „Projekat III milenijum – Informacija“ predstavlja eksplikaciju projekta Kulturnog središta Odbora za III milenijum Srpske akademije nauka i umetnosti. Naime, 1979. godine od grupe članova SANU pokrenuta je inicijativa da se u Savskom amfiteatru, posle premeštanja železničke stanice i pratećih objekata na novu lokaciju, izgradi veliko kulturno središte. Ovaj prostor bi, prema njihovom mišljenju, u budućem razvoju grada Beograda dobio centralno mesto. Na početku projekta je Sadržaj, a u okviru teksta su grafikoni.