Prikazani svi od ukupno 3 rezultata

Domovi kulture u SR Srbiji (Dokumentacija, sv. 10)

Ovaj istraživačko-dokumentalistički projekat sadrži pregled stanja u domovima kulture SR Srbije u periodu od 1955. do 1968. godine. Naručen je od strane Republičke skupštine i Republičkog sekretarijata za obrazovanje i kulturu, a njegovi rezultati su namenjeni jednako i društvenim i kulturnim radnicima koji se bave problemima kulture u selima i manjim mestima. Za izradu materijala korišćene su brojne publikacije iz ove oblasti, statistički, dokumentacioni i drugi materijal, materijal republičkih organa uprave, društveno-političkih organizacija, kao i Saveznog i Republičkog zavoda za statistiku. U ovom istraživanju dat je osvrt na istorijat nastanka i razvoja domova kulture u SR Srbiji, a posebno na domove kulture u 1969. godini. Takođe, dat je predlog mogućnosti daljeg razvoja mreže domova kulture u Srbiji, uz izlaganje inicijative za organizovanjem eksperimentalnih domova kulture. U dokumentacionom delu prikazani su izvodi iz godišnjih izveštaja Saveta za kulturu NR Srbije koji se odnose na domove kulture, kao i delovi iz analiza o domovima kulture rađeni u pomenutom periodu. Ostali podaci su prikupljeni preko upitnika kojim je obuhvaćeno 177 opštinskih skupština, kao i upitnika namenjenog upravnicima domova kulture. U tom pogledu, to je najobuhvatni pregled koji je kod nas na ovu temu tada urađen. Na početku istraživanja je Sadržaj, a na kraju Prilozi, sa tabelarnim prikazima, upitnicima i mapama opština sa procentima naselja koja imaju domove kulture.

Funkcija radničkih i narodnih univerziteta i domova kulture u gradskim i prigradskim naseljima Beograda

U ovoj studiji, autori se bave problemom funkcionisanja vrlo specifične vrste organizacija u oblasti kulture kakvi su narodni univerziteti i domovi kulture. Beograd je, razvijajući se, od ranih 50-ih pa sve do poznih 70-ih godina, izgradio veliki broj objekata namenjenih upravo ovim organizacijama. To su u prvoj fazi bili pretežno narodni i radnički univerziteti, a kasnije sve više domovi kulture i centri za kulturu, kao celovite kulturno-obrazovne organizacije. U studiji je, takođe, dat kratak hronološki pregled njihovog nastanka. U zaključku ove studije navodi se da je potrebno da Beograd ima određeni broj specijalnih kulturno-obrazovnih organizacija koje će biti središta raznorodnih kulturnih dešavanja i izvori širokih kulturnih informacija. Polivalentne, multimedijalne organizacije treba da pokrivaju one delove Beograda gde takvih organizacija nema, a posebno treba voditi računa o specifičnim potrebama nekih delova populacije, kao što su deca, omladina i stari. Data je preporuka da se gradsko područje Beograda stratifikuje na podzone, sa tačke gledišta kulturne privilegovanosti, odnosno deprivilegovanosti stanovništva. Tako su beogradske opštine klasifikovane u tri zone: najmanje, male i velike privilegovanosti. U cilju što potpunijeg sagledavanja unutrašnjih odnosa u istraživanim organizacijama, kao i njihovih odnosa sa društvenom sredinom, preimenjen je standardizovani upitik od dve grupe pitanja. Na početku studije dat je Sadržaj, a na kraju je tabelarni pregled po opštinama.

Funkcija radničkih i narodnih univerziteta i domova kulture u gradskim i prigradskim naseljima Beograda (Kultura – Planiranje, sv. 8)

U ovoj istraživačkoj studiji, autori razmatraju problem funkcije vrlo specifične vrste organizacija u oblasti kulture kakvi su narodni univerziteti i domovi kultura. Potreba da se uradi ova studija je nastupila zbog promena koje su se dešavale unutar ovih organizacija i socijalno-kulturnih uslova u kojima su one obavljale svoju funkciju. U Beogradu, koji se razvijao kao veliki grad i prestonica, od ranih 50-ih pa sve do poznih 70-ih godina, izgrađen je veliki broj objekata u kojima su, u prvoj fazi, bili smešteni narodni univerziteti, a kasnije domovi kulture i kulturni centri. Koncept ove mreže objekata kulture u Beogradu bio je širenje kulture na svim nivoima, kao i okupljanje širokih masa radi njihovog kulturnog obrazovanja. Ipak, koliko je ovaj tip institucije bio održiv u tadašnjem vremenu, toliko je bio neprilagođen izmenjenim socijalno-kulturnim uslovima kasnije. U ovoj publikaciji je, takođe, popisano 27 kulturno-obrazovnih ili samo kulturnih organizacija polifunkcionalnog tipa, a to su narodni i radnički univerziteti koji u svom sastavu imaju centre za kulturu, omladinske centre, domove omladine, domove pionira i dr. Na početku istraživanja nalazi se Sadržaj, dok se na kraju nalaze tabelarni prikazi.