Prikazani svi od ukupno 5 rezultata

Kulturne potrebe i navike građana Srbije

Ova studija je rezultat anketnog istraživačkog projekta koji se oslanja na prethodno istraživanje Zavoda na temu kulturne participacije, iz 2010. godine, a koje je rađeno komparativno u odnosu na istraživanje iz 2005. godine. Projekat je nastao u partnerstvu Srbije, odnosno Ministarstva kulture i informisanja, i Uneska, a u okviru „Indikatora uticaja kulture na razvoj“ (UNESCO Culture for Development Indisators). Opšti cilj autorki istraživanja je opis trenutnog kulturnog ponašanja i potreba građana Srbije. Terenski rad je sproveden krajem 2015. godine, na nacionalnom uzorku od 1.565 ispitanika. Kulturne potrebe i navike dovedene su u vezu sa sociodemografskim karakteristikama, što je ukazalo na razlike u praksama između različitih grupa u uzorku. Sagledani su i razlozi zbog čega građani, kako opšte populacije tako i specifičnih grupa, ne posećuju češće programe iz kulture, a što može poslužiti kao smernica za osmišljavanje aktivnosti za privlačenje publike. Predmet istraživanja je kulturna participacija građana koja obuhvata dve vrste aktivnosti: kulturnu potrošnju (poseta kulturnim institucijama i kulturnim događajima; recepcija umetničkih i kulturnih sadržaja kod kuće); i kulturnu proizvodnju (bavljenje umetnošću, amaterski ili profesionalno). Na osnovu afiniteta građana prema određenim kulturnim programima i učestalosti poseta kulturnim programima, autorke su publiku podelile u četiri grupe: aktivnu publiku, pasivnu publiku, prinudnu publiku i nepubliku. Ova podela određena je za svaki tip ustanova kulture. U publikaciji su dati ključni nalazi i preporuke za unapređenje kulturne politike. U okviru publikacije nalaze se tabelarni prikazi i grafikoni iz kojih se mogu sagledati podaci o kulturnoj participaciji. Na početku je dat Sadržaj.

Kulturne prakse građana Srbije: preliminarni rezultati

Istraživanje Kulturne prakse građana Srbije spada u istraživanja kulturne recepcije ili kulturne potrošnje. Njegov prvenstveni cilj je bio da se na osnovu proučavanja karakteristika i aktivnosti publike u Srbiji stvori iskustvena osnova za formulisanje mera kulturne politike. Istraživači su posmatrali pet aspekata kulturnih praksi: kulturne potrebe (potencijalni aspekt kulturne participacije), kulturne navike (aktuelni aspekt kulturne participacije), ukuse (estetske preferencije), znanja o kulturi i posedovanje kulturnih dobara. Pored toga, predmet istraživanja je bila i kulturna ponuda u mestima boravka ispitanika. Studija se sastoji iz dva dela. U prvom delu predstavljeni su rezultati koji se tiču kulturnih potreba građana Srbije, njihovih kulturnih navika u javnoj sferi, kao i u privatnoj sferi (u polju čitanja i medijskoj sferi) i u domenu kulturne produkcije (amaterskog i profesionalnog bavljenja umetnošću). Potom su izloženi podaci o rasprostranjenosti četiri tipa publike (aktivne, potencijalne, prinudne i ne-publike) za pozorište, filmsku umetnost, vizuelne umetnosti, čitanje i koncerte u populaciji Srbije. Prikazani su i osnovni pokazatelji ukusa ispitanika i njihovih znanja u kulturi. Podaci su poređeni, gde je to moguće, sa ranijim istraživanjem kulturnih praksi koje je obuhvatalo Srbiju iz 2005. godine. U drugom delu studije, analiza je obuhvatila sociodemografske korelate kulturnih praksi, kao i poređenja rezultata prema statističkim regionima Srbije, kao i komparacije sa kulturnim praksama građana evropskih zemalja. Istraživanje je dizajnirano kao anketno uz korišćenje standardizovanog upitnika sa 95 pitanja podeljenih u deset tematskih celina. Uzorak je pravljen kao stratifikovani, četvoroetapni i slučajni. Anketiranje na terenu je obavljenu u periodu septembar – decembar 2010. a od planiranih 1600 ispitanika, ispitano je 1490. U publikaciji su dati grafički prikazi iz kojih se mogu čitati podaci. Na kraju studije je prikazan sažetak preliminarnih rezultata, kao i zaključci.

Kulturne prakse građana Srbije: preliminarni rezultati

Istraživanje Kulturne prakse građana Srbije spada u istraživanja kulturne recepcije ili kulturne potrošnje. Njegov prvenstveni cilj je bio da se na osnovu proučavanja karakteristika i aktivnosti publike u Srbiji stvori iskustvena osnova za formulisanje mera kulturne politike. Istraživači su posmatrali pet aspekata kulturnih praksi: kulturne potrebe (potencijalni aspekt kulturne participacije), kulturne navike (aktuelni aspekt kulturne participacije), ukuse (estetske preferencije), znanja o kulturi i posedovanje kulturnih dobara. Pored toga, predmet istraživanja je bila i kulturna ponuda u mestima boravka ispitanika. Studija se sastoji iz dva dela. U prvom delu predstavljeni su rezultati koji se tiču kulturnih potreba građana Srbije, njihovih kulturnih navika u javnoj sferi, kao i u privatnoj sferi (u polju čitanja i medijskoj sferi) i u domenu kulturne produkcije (amaterskog i profesionalnog bavljenja umetnošću). Potom su izloženi podaci o rasprostranjenosti četiri tipa publike (aktivne, potencijalne, prinudne i ne-publike) za pozorište, filmsku umetnost, vizuelne umetnosti, čitanje i koncerte u populaciji Srbije. Prikazani su i osnovni pokazatelji ukusa ispitanika i njihovih znanja u kulturi. Podaci su poređeni, gde je to moguće, sa ranijim istraživanjem kulturnih praksi koje je obuhvatalo Srbiju iz 2005. godine. U drugom delu studije, analiza je obuhvatila sociodemografske korelate kulturnih praksi, kao i poređenja rezultata prema statističkim regionima Srbije, kao i komparacije sa kulturnim praksama građana evropskih zemalja. Istraživanje je dizajnirano kao anketno uz korišćenje standardizovanog upitnika sa 95 pitanja podeljenih u deset tematskih celina. Uzorak je pravljen kao stratifikovani, četvoroetapni i slučajni. Anketiranje na terenu je obavljenu u periodu septembar – decembar 2010. a od planiranih 1600 ispitanika, ispitano je 1490. U publikaciji su dati grafički prikazi iz kojih se mogu čitati podaci. Na kraju studije je prikazan sažetak preliminarnih rezultata, kao i zaključci.

Kulturni život i potrebe učenika srednjih škola u Srbiji

Istraživati bilo koju pojavu vezanu za omladinsku populaciju, posebno ako je reč o učenicima srednjih škola, veoma je značajno, te se može reći da ovakvo istraživanje, pored naučnog, ima i društveni značaj. Anketiranje je urađeno u 56 srednjih škola iz 33 grada u 26 okruga Republike Srbije i izvedeno je u periodu od 15. marta do 25 maja 2011. godine. U radu se prvenstveno mogu naći podaci koji se odnose na omiljene načine provođenja slobodnog vremena učenika srednjih škola u Srbiji, o mestu koje među ovim aktivnostima imaju kulturne aktivnosti i tome kako se učenici mogu grupisati u zavisnosti od vrsta omiljenih aktivnosti u vreme dokolice. Pored toga, studija pruža uvid u to kakve su kulturne navike učenika u domenu kulturne recepcije (odlasci na koncerte, u pozorište, bioskope, galerije, muzeje, spomenike kulture, književne večeri, sportske događaje, a posebno na čitanje knjiga, slušanje muzike, gledanje TV) i u oblasti kulturne produkcije (da li se bave nekim stvaralaštvom, umetnostima). Rezultati istraživanja obuhvataju kulturne potrebe kao i navike učenika srednjih škola u Srbiji, kao i probleme mladih u Srbiji. Istraživanje sadrži zaključak i literaturu.

Pozorište i publika (Istraživanja i Dokumentacija, sv. 3)

Autori ove istraživačke studije ističu da je njen predmet i cilj da se iznađe put ka rešavanju postojeće krize publike i to kroz ispitivanje karakteristika upravo nepublike, kao i uslova koji čine jednima pozorište dostupnim a drugima nedostupnim. Takođe, ovde se radi i o razumevanju razlika u kulturnim potrebama i navikama ljudi. Stoga su se prvenstveno vodili demografskim i društvenim karakteristikama i uslovima, odnosno kvantitativnim odrednicama gledalaca i negledalaca, kao što su: socijalno poreklo, obrazovanje, zanimanje, udaljenost mesta stanovanja od pozorišta, interesovanje za druge kulturne aktivnosti itd. Uzorak istraživanja činili su stanovnici iznad osamnaest godina starosti, i to u tri grada Srbije – Beograd, Niš, Šabac, u kojima je razvijena pozorišna delatnost. U prvom delu publikacije dati su rezultati empirijskog istraživanja (ne)publike pozorišta sa grafikonima i zaključcima. U drugom delu su prikazani rezultati razgovora sa pozorišnim ekspertima o publici, o pozorišnoj delatnosti, o pozorišnim stvaraocima i sl., a u trećem delu je pozorišna publika posmatrana iz teorijskog i metodološkog ugla, što je pojašnjeno i kroz tabele. U četvrtom delu su predstavljeni rezultati istraživanja članova Pozorišne komune, samoupravne zajednice čiji je cilj da radi na poboljšanju komunikacije između pozorišnih institucija i gledalaca, odnosno na približavanju pozorišta radnim ljudima, razvijanju kulturnih navika, uspostavljanju saradnje Narodnog pozorišta sa radnim organizacijama, stvaranju pozorišne publike i sl. U okviru ovog dela nalaze se i tabelarni prikazi, a na kraju su izvedeni zaključci. Na početku publikacije dat je Sadržaj.