Prikazani svi od ukupno 5 rezultata

Kultura i razvoj u organizacijama udruženog rada materijalne proizvodnje Beograda – osnovni razvojni parametri

U središtu interesovanja istraživanja Branimira Stojkovića jeste analiza internog kulturnog sistema radne organizacije koji je, inače, u sadejstvu sa eksternim kulturnim sistemom šire društvene sredine. Dosta je istraživanja rađeno na temu kulturnog života i kulturnih potreba zaposlenih unutar pojedinih radnih organizacija, pa i na ispitivanju oblika rasprostranjenosti kulturnih aktivnosti u radnim organizacijama. Ali, sva su bila usmerena na deskripciju pojavnosti kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje. Prema mišljenju autora, pristup bi trebalo pomeriti na njenu evaluaciju, odnosno vrednovanje unutar modela koji bi bio u funkciji daljeg razvoja kulturne dimenzije radne organizacije. Takođe je i problem standardizacije kulture važan u koncipiranju kulturnog razvoja radne organizacije. Stoga, u ovom istraživanju, autor predlaže da se redefiniše uloga osnovnih organizacija udruženog rada i da se omogući razvojna funkcija radne organizacije. Osnovne pretpostavke i optimalne mogućnosti za razvoj kulture biće definisane na nivou radne organizacije (OUR) materijalne proizvodnje posmatrane u beogradskom kulturnom kontekstu. U ovom istraživanju obrađeni su ne samo činioci razvoja kulture u organizaciji udruženog rada već i planiranje razvoja kulture (izrada srednjoročnih planova), kao i sistem indikatora za procenu razvijenosti kulture u organizacijama udruženog rada. Na početku je dat Sadržaj.

Kultura u radnim organizacijama materijalne proizvodnje Beograda

U ovoj istraživačkoj studiji, Branimir Stojković ističe da je razvoj kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje u jugoslovenskom društvu postao aktuelan sa njegovim opredeljenjem za izgradnju samoupravnog društveno-ekonomskog sistema. Ono što je doprinelo razvoju kulture u radnim organizacijama materijalne proizvodnje bila je ustavna reforma, usvajanje Zakona o udruženom radu i samoupravnom interesnom organizovanju kulture. Ovim istraživanjem, autor želi da pokaže u kojoj je meri kultura u određenim radnim organizacijama počela da ostvaruje normativne odredbe o kulturi – kao sastavni deo njihove, ali i ukupne društvene (samoupravne) prakse. Kroz istraživanje je predstavljeno koliko su organizacije udruženog rada u materijalnoj proizvodnji postale aktivni nosioci društvenih ciljeva politike razvoja kulture. Kao indikatori za istraživanje razvijenosti kulture u radnim organizacijama korišćeno je šest oblasti kulturnih aktivnosti: širenje interesovanja za knjigu, kultura rada, kulturno estetsko obrazovanje, korišćenje kulturnih dobara, razvijanje likovnog stvaralaštva i amaterizam u radnim organizacijama. U prvom delu istraživanja, autor govori o materijalnom činiocu razvoja kulture u organizacijama udruženog rada; zatim govori o kulturno-umetničkom amaterizmu, saradnji sa kulturnim ustanovama, o kulturnim programima i bibliotekama u radnim organizacijama materijalne proizvodnje, organizatorima kulturnog života i o planiranju razvoja kulture. U okviru Priloga, dat je spisak radnih organizacija obuhvaćenih istraživanjem, potom tabele, a na kraju Upitnik o kulturnim interesovanjima i potrebama radnika u beogradskim radnim organizacijama.

Prostorni plan SR Srbije

U ovom istraživanju govori se o neophodnosti povezivanja udruženog rada i kulture, a savremeni društveni procesi upravo utiču na njihovo brže povezivanje. Ističe se da ustanove kulture igraju važnu ulogu u kulturnom razvitku naše zemlje postajući lokalnim, opštinskim, međuopštinskim, regionalnim i republičkim organizacijama udruženog rada. U prethodnom periodu, napori kulturne politike bili su usmereni na izgradnju novih značajnih objekata (muzeji, pozorišta, bioskopi, domovi kulture i omladine, narodni i radnički univerziteti i dr.). Prostornim planom treba da se definišu kriterijumi organizacije, uređenja i korišćenja prostora za sve oblasti ekonomskog i društvenog života, pa i za kulturnu delatnost. Njime bi trebalo da se doprinese rešavanju najvitalnijih pitanja kulture – pitanja standarda (bolji materijalni položaj kulture, bolja organizovanost i modernizacija objekata), stvaranja mreže kulturnih institucija (veći stepen korišćenja kulturnih kapaciteta), distribucije kulturnih vrednosti (podjednako u sve krajeve, pa i u seoska područja), ujednačene raspoređenosti kadrova (poboljšanje kadrovske osnove). Ovim planom je potrebno utvrditi kulturne aktivnosti i institucije kojima bi se ostvarilo povezivanje sadržaja iz svih domena stvaralaštva sa ostalim oblastima društvenog rada. U okviru ove studije, predstavljeno je stanje kulturnog života i date su projekcije njegovog razvoja do 2000. godine, uz definisanje bitnih ciljeva koji su i opšti ciljevi samoupravne kulturne politike. U drugom delu studije su navedeni nazivi 109 nepokretnih spomenika kulture u SR Srbiji i dati su planovi za dalji rad na njihovom razvoju. Pri kraju su prilozi u vidu odgovarajućih tabela i statističkih podataka od posleratnog perioda do 1985. godine koji potkrepljuju studiju. Na početku je dat Sadržaj.

Samoupravno interesno organizovanje u kulturi Beograda – sa osvrtom na odnos Gradske samoupravne interesne zajednice kulture i opštinskih samoupravnih interesnih zajednica

Ovo istraživanje je dopuna studije „Razvoj samoupravnih interesnih zajednica kulture u SR Srbiji van SAP“, koja se u isto vreme radila u Zavodu za proučavanje kulturnog razvitka. Naime, od 70-ih godina XX veka, primetan je intenzivniji razvoj samoupravnog interesnog organizovanja, koji je bio podstaknut određenim ustavnim odredbama, nakon čega nastaje i Zakon o udruženom radu. Istraživanje Radoslava Đokića odnosi se na Beograd, koji kao glavni grad Srbije i Jugoslavije predstavlja složenu društveno-političku zajednicu sa složenim sistemom samoupravnog interesnog organizovanja u kulturi. Stoga je i jedan od ciljeva autora istražiti odnos Gradske samoupravne interesne zajednice kulture i opštinskih samoupravnih interesnih zajednica kulture. Ova svojevrsna analiza razvoja samoupravnih odnosa u kulturi Beograda, uz osvrt na SIZ-ove kulture, sadrži konstatacije, stavove i predloge koji bi omogućili da osnovni pravci akcije u razvoju sistema samoupravnog interesnog organizovanja budu usmereni na dva područja: a) na razvijanje samoupravnog sistema udruživanja rada i sredstava za zadovoljenje kulturnih potreba; b) na izgradnju i usavršavanje najraznovrsnijih oblika samoupravnog interesnog organizovanja i odlučivanja koji će biti u funkciji zadovoljavanja kulturnih potreba i interesa, što vodi daljem ostvarivanju ustavnih prava radnih ljudi i građana. U prvom delu istraživanja, autor govori o predmetu i zadatku samog istraživanja, a u drugom o mogućnosti naučnog istraživanja grada, odnosno zasnivanju sociologije grada ili urbane sociologije, kao i o prostornoj dimenziji grada. Treći deo se odnosi na samoupravno interesno organizovanje kulture, a u četvrtom se govori o razvoju opština u Beogradu – kao daljem procesu decentralizacije i strukturi samoupravnog interesnog organizovanja kulture u Beogradu. Na početku je dat Sadržaj, a na kraju su tabele.

Standardi i normativi za arhivsku delatnost na teritoriji Socijalističke Republike Srbije van teritorija SAP

Ovaj podrobno pripremljeni nacrt Dragana Ćirovića nastao je u okviru planiranja izgradnje jedinstvenog sistema zaštite i korišćenja arhivske građe u SR Srbiji, kao predlog normativa i standarda za arhivsku delatnost. Naime, Republička zajednica kulture je odlučila da se osnuje stručna radna grupa u okviru Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka koja će biti nosilac poslova pripremanja standarda i normativa za delatnosti u oblasti kulture. Razvoj i unapređenje ovog sistema bili su povezani i sa usaglašavanjem delatnosti kulture sa Zakonom o udruženom radu, Zakonom o zaštiti kulturnih dobara, kao i sa primenom Rezolucije o slobodnoj razmeni rada u društvenim delatnostima. Takođe, važno je bilo da se sva ova dokumenta približe i praktičnom delovanju. Da bi se utvrdili i primenili standardi i normativi svake od delatnosti u kulturi i organizacija udruženog rada, bilo je potrebno najpre steći uvid u njihovo stanje, a potom utvrditi društvene zahteve i listu prioriteta za njihovu primenu. Ovo je bilo moguće kroz upoznavanje sa: funkcijom arhiva i zaposlenima; stručnom tehnologijom rada i metodološkim postupcima; i društveno-ekonomskom osnovom rada arhiva. Autor je predstavio uređena merila i kriterijume za devet segmenata delatnosti arhiva u Srbiji. Iznet je i akt „Jedinstveni standardi i normativi za arhivsku delatnost u Srbiji“ koji je potom objavljen u Službenom glasniku SRS i u Arhivskom pregledu Zajednice arhiva Srbije. U okviru ovog nacrta dat je i Sadržaj.