Prikaz 1–12 od 13 rezultata

Analiza i ocena razvoja kulture u Beogradu 1965–1970.

Ova studija je nastala iz „Programa razvoja kulturnih delatnosti u Beogradu (1971–1975)“, studije rađene za potrebe Skupštine grada Beograda. Autori definišu kulturu jedne društvene zajednice kao relativno homogeno područje, jer obuhvata različite delatnosti koje odgovaraju izdiferenciranim kulturnim potrebama. U studiji je primenjena statistička klasifikacija, prema kojoj se sve kulturne delatnosti dele na kulturno-prosvetne i umetničko-zabavne. Autori ističu da iz odnosa kulturnih delatnosti i kulturnih potreba proizilaze osnovni problemi kulturnog razvoja i planiranja u oblasti kulture. Upućuju na to da bi pod kulturnim razvojem trebalo da se shvati razvoj pojedinih elemenata – i kulturnih delatnosti i kulturnih potreba, koji bi ova dva pola jedne celovite pojave doveli u skladan odnos. To znači kvantitativno proširivanje i kvalitativno obogaćivanje kulturnih delatnosti i kulturnih potreba. Studija je podeljena na dva dela. U prvom delu studije obrađena je analiza stanja kulture u Beogradu (1965–1970), i u njemu se nalaze tri poglavlja. Drugi deo studije odnosi se na Program razvoja kulturnih delatnosti i ustanova Beograda za period 1971–1975–1985. I u ovom delu sadržana je klasifikacija koja je primenjena u prvom delu studije, uz dodatak dva manja poglavlja. Na početku studije dat je Sadržaj, a na kraju bibliografija i poseban dodatak, gde su i tabele sa statističkim podacima empirijskog dela istraživanja.

Analiza stanja kulture u opštini Banjaluka

U okviru ove istraživačke studije, autori se bave analizom stanja kulture u opštini Banjaluka, što predstavlja prilog za definisanje dugoročnog plana razvoja kulture Banjaluke, jednog od regionalnih centara Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine u sastavu SFRJ. Naime, zemljotres, koji je zadesio Banjaluku 1969. godine, napravio je ogromnu materijalnu štetu. Pored stambenih i javnih objekata, uništene su i zgrade ustanova kulture. Grupa kulturnih radnika iz Beograda došla je u Banjaluku 1971. godine i sa zaposlenima iz kulture ovog grada razgovarala o mogućnostima kulturnog razvoja i primeni, u to vreme, savremenih metoda u planiranju razvoja opštine Banjaluka. Tada nastaje „Projektni zadatak za izradu dugoročnog programa razvoja oblasti kulture i umjetnosti banjalučke komune za period 1973–1990. godine“, koji je poslat Zavodu na razmatranje. Na osnovu toga, u Zavodu je razrađena prva skica budućeg projekta koja je krajem iste godine poslata u Banjaluku, a zatim i predlog projekta za izradu programa kulturnog razvoja opštine Banjaluka. Analiza stanja kulture u opštini Banjaluka obuhvata: 1) društveno-ekonomske okvire kulture; 2) razvoj kulture u posebnim sredinama – kulturni život sela, kulturne aktivnosti u školama i radnim organizacijama; 3) institucionalni okvir kulturnog života koji se odnosi na ustanove kulture, kulturno-umetnička društva i umetnička udruženja u ovoj opštini; 4) deo posvećen stanovništvu i kulturi, sa rezultatima istraživanja ispitivanja kulturnih potreba stanovništva Banjaluke sprovedenog namenski, za potrebu ove analize. Pored Sadržaja, u okviru studije nalazi se i Prilog za program razvoja kulture Banjaluke, čiji je autor Ibro Ibrišagić.

Funkcija radničkih i narodnih univerziteta i domova kulture u gradskim i prigradskim naseljima Beograda (Kultura – Planiranje, sv. 8)

U ovoj istraživačkoj studiji, autori razmatraju problem funkcije vrlo specifične vrste organizacija u oblasti kulture kakvi su narodni univerziteti i domovi kultura. Potreba da se uradi ova studija je nastupila zbog promena koje su se dešavale unutar ovih organizacija i socijalno-kulturnih uslova u kojima su one obavljale svoju funkciju. U Beogradu, koji se razvijao kao veliki grad i prestonica, od ranih 50-ih pa sve do poznih 70-ih godina, izgrađen je veliki broj objekata u kojima su, u prvoj fazi, bili smešteni narodni univerziteti, a kasnije domovi kulture i kulturni centri. Koncept ove mreže objekata kulture u Beogradu bio je širenje kulture na svim nivoima, kao i okupljanje širokih masa radi njihovog kulturnog obrazovanja. Ipak, koliko je ovaj tip institucije bio održiv u tadašnjem vremenu, toliko je bio neprilagođen izmenjenim socijalno-kulturnim uslovima kasnije. U ovoj publikaciji je, takođe, popisano 27 kulturno-obrazovnih ili samo kulturnih organizacija polifunkcionalnog tipa, a to su narodni i radnički univerziteti koji u svom sastavu imaju centre za kulturu, omladinske centre, domove omladine, domove pionira i dr. Na početku istraživanja nalazi se Sadržaj, dok se na kraju nalaze tabelarni prikazi.

Kadrovi u organizacijama udruženog rada kulture u Srbiji 1978. godine (Kultura – Planiranje, sv. 4)

U ovom istraživanju, koje je naručila Republička zajednica kulture, Milivoje Ivanišević govori o kadrovima u kulturi koji su značajni prilikom planiranja kulturnog razvoja – nosioci su i kreatori kulturne politike i kulturnog života uopšte, ali im je posvećivana mala pažnja. Istraživanje je usmereno na organizacije udruženog rada kulture koje sredstva za dohodak i rad stiču preko samoupravno interesnih zajednica kulture opština ili Republike. Anketa je sprovedena samo među kadrovima koji su u stalnom radnom odnosu u tim organizacijama, iako većinu njih čine upravo oni koji to nisu. O njima je moguće dobiti podatke samo na osnovu redovnog statističkog praćenja. Prvenstveno je analizirano stanje u društveno-političkim zajednicama (opštine, regioni, sela itd.), tako da dobijeni podaci upućuju u kom pravcu treba da bude usmerena kadrovska politika u kulturi. Iznoseći svoja zapažanja o kadrovima u kulturi, autor je želeo da naznači opšte probleme koji nisu mogli da se uoče samo kroz utvrđivanje faktografskog stanja na ograničenom geografskom području tokom određenog perioda. U okviru istraživanja dat je Sadržaj, kao i tabele.

Obavezni i dopunski pokazatelji za analizu aktivnosti u periodu 1976–1980. i izradu srednjoročnog plana razvoja kulture za period 1981–1985. (Kultura – Planiranje, sv. 3)

U Zavodu za proučavanje kulturnog razvitka se nailazilo na problem kvantitativnog praćenja razvoja kulture. Bilo je potrebno konsultovati zajednicu organizacija udruženog rada pojedinih delatnosti da bi se pristupilo izradi zajedničkih dopunskih pokazatelja za oblast kulture i umetnosti iznetih u ovoj publikaciji. Ovo je prvi pokušaj odabiranja i sistematizovanja pokazatelja za svaku delatnost posebno, u cilju izrade jedinstvenog plana kulturnog razvoja SR Srbije. Misli se na srednjoročni plan razvoja od 1981. do 1985. godine. Dakle, trebalo je poći od postavljanja jedinstvenih sistema razvoja pojedinih delatnosti, što pretpostavlja rad na standardizaciji u okviru delatnosti. S obzirom na to da su pomenuti pokazatelji kvantitativne prirode, što je u izvesnom smislu ograničavajući činilac, javila se potreba i za kvalitativnim vrednovanjem planiranog. Na početku studije je dat tabelarni pregled minimuma obaveznih i dopunskih pokazatelja za oblast kulture i umetnosti. Potom su dati pokazatelji potrebni za izradu analize kulturnog razvoja opštine. Slede pokazatelji organizacija udruženog rada u kulturi (arhivi, biblioteke, bioskopi, muzeji i galerije, ansambli, pozorišta, ustanove za osnovno širenje kulture, zavodi za zaštitu spomenika kulture), pa pokazatelji potrebni za izradu njihovih srednjoročnih planova razvoja. U poslednjem delu su prikazani pokazatelji kulturno-umetničkih amaterskih organizacija, OOUR-a i radnih zajednica, i mesnih zajednica. U okviru ovog istraživanja postoji Sadržaj.

Planiranje razvoja kulture u OOUR materijalne proizvodnje (orijentacioni model) (Kultura – Planiranje, sv. 2)

U ovoj istraživačkoj studiji, Branimir Stojković govori o osnovnim organizacijama udruženog rada, koje čine osnovu socijalističkog samoupravnog sistema i planiranja njegovog razvoja. U procesu ukupnog društvenog planiranja, OOUR-i su ti nosioci kulturne politike i planiranja razvoja kulture zasnovanim na interesima i potrebama radnika. Međutim, problem je što oni nemaju ni okvirne planove razvoja kulture, niti srednjoročne planove. Dalje, B. Stojković izlaže aktuelnu situaciju, u kojoj sa jedne strane ne postoji zalaganje za afirmaciju osnovne organizacije udruženog rada kao kulturnog subjekta, a sa druge strane, uz retke izuzetke, nema odgovarajućih makar provizornih priručnika razvoja kulture. Iz tog razloga, bilo je potrebno pristupiti izradi orijentacionog modela razvoja kulture u osnovnim organizacijama udruženog rada. U skladu sa ovim modelom, koji zastupa celokupnost društvenog rada, govori se o ljudskim činiocima razvoja kulture u OOUR-ima, o materijalno-organizacionim činiocima, o slobodnoj razmeni između OOUR-a i OUR-a u kulturi, te o srednjoročnom planu razvoja kulture u OOUR-ima. Na početku ove studije nalazi se Sadržaj, a na kraju je Dodatak, u kojem se govori o pokazateljima razvijenosti uslova za razvoj kulture u ORU-ima.

Planiranje u kulturi i kulturni standardi – Bibliografska informacija (rukopis)

Navedeni bibliografski rukopis obuhvata članke i dokumenta koji se tiču planiranja u kulturi i kulturnih standarda, a koji su objavljeni na teritoriji SFRJ.

Program kulturnog razvoja Banjaluke 1976–1990.

Program razvoja kulture Banjaluke rezultat je saradnje ove opštine sa Zavodom za proučavanje kulturnog razvitka koja je započeta 1973. godine. Nakon zemljotresa koji je zadesio Banjaluku 1969. godine, opština je bila devastirana. Napravljena je ogromna materijalna šteta, uništeni stambeni i javni objekti, među kojima i objekti ustanova kulture. Program kulturnog razvoja Banjaluke za period 1976–1990. godine je nastao na osnovu sprovedene analize postojećeg stanja u kulturi u opštini Banjaluka. Osnovni pravci razvoja kulture u Banjaluci usmereni su na: osnovne preduslove realizacije kulturnog razvoja, sa fokusom na prostore, kadrove, sredstva i metode organizovanja rada u kulturi. U konstrukciju programa uključena je i nužna društvena komponenta, formulisana kao porast stanovništva, osnovne društvene grupe i kulturne potrebe. Potom je pažnja posvećena razvoju kulture u posebnim društvenim sredinama, poput seoskih sredina, radnih organizacija i škola. I na kraju, planiranju razvoja delatnosti u meri u kojoj te delatnosti učestvuju u celovitosti kulturnog razvoja, obuhvativši postojeće delatnosti u Banjaluci – bibliotekarstvo, zaštitu, pozorišnu delatnost i amaterizam. Na početku je dat Sadržaj.

Program razvoja kulturnih delatnosti u Beogradu 1971–1975.

Ova istraživačka studija grupe autora rađena je za potrebe Skupštine grada Beograda. U radu, autori primenjuju stastističku klasifikaciju prema kojoj se sve kulturne delatnosti dele na dve grupe: kulturno-prosvetne i umetničko-zabavne. Ističu da iz odnosa kulturnih delatnosti i kulturnih potreba proizilaze bitni problemi kulturnog razvoja i planiranja u oblasti kulture. Upućuju na to da bi pod kulturnim razvojem trebalo da se podrazumeva takav razvoj pojedinih elemenata, kako u okviru kulturnih delatnosti tako i u okviru kulturnih potreba, koji bi ova dva pola jedne celovite (kulturne) pojave doveo u skladan odnos. To znači kvantitativno proširivanje i kvalitativno obogaćivanje kulturnih delatnosti i kulturnih potreba. Studija je podeljena na tri poglavlja. U prvom poglavlju, autori analiziraju društveno-ekološki okvir Beograda i elemente morfološke strukture stanovništva Beograda. U drugom poglavlju, bave se odnosom između privrednog rasta i razvoja kulture, kao i ekonomskim položajem kulturnih delatnosti, sa posebnim osvrtom na probleme finansiranja kulturnih delatnosti i investicionog ulaganja u njih. Treće i najobimnije poglavlje sadrži analizu stanja različitih tipova ustanova kulture Beograda, sa predloženim planom razvoja u narednih pet godina za svaki tip ustanove. Analizom su obuhvaćeni sledeći tipovi ustanova grupisani prema pretežnoj kulturnoj delatnosti koju obavljaju: narodni radnički univerziteti, domovi kulture i kulturni centri; muzeji, arhivi, zbirke, galerije; biblioteke i čitaonice; pozorišta, opera, filharmonija, ansambli. U okviru istog poglavlja posebno su analizirani uslovi za zabavu i razonodu, kao i amaterska kulturno-umetnička delatnost u Beogradu. Na početku je dat Sadržaj, a u okviru teksta i tabelarni prikazi statističkih podataka.

Racionalna organizacija biblioteka (Kultura – Planiranje, sv. 6)

U okviru ove istraživačke studije, autori su preduzeli analizu mreže narodnih biblioteka Beograda sa predlogom racionalne organizacije. Podsticaj je došao od Izvršnog odbora Gradske samoupravne interesne zajednice kulture Beograda. Inicijativa je vezana za korenite promene u okviru narodnih biblioteka, u smislu njihovog objedinjavanja kroz bibliotečko-informativni sistem koji bi funkcionisao u skladu sa ciljevima kulturne politike. Postojanje Udruženih narodnih biblioteka Beograda je nametnulo potrebu za većom koordinacijom u radu, što podrazumeva zajedničko planiranje i programiranje njihovog rada, izgrađivanje metodologije praćenja rada, kao i uspostavljanje jedinstvenog tretmana rada, zajedničkog članstva i korišćenja bibliotečkih fondova.

Razvoj kulture u Srbiji 1976–1980, analiza (Kultura – Planiranje, sv. 5)

Ova studijska analiza u prvom redu služi sporazumevanju i dogovaranju o osnovama planova, usklađivanju interesa, ciljeva i međusobnih materijalnih radnih obaveza i odgovornosti nosilaca planiranja kulturnih potreba i njihovog zadovoljavanja. Data je ocena materijalnih uslova i mogućnosti kulturnog razvoja u narednom srednjoročnom periodu (1981–1985), kao i smernice za donošenje plana, uz samoupravne sporazume i analitičko-dokumentacione priloge. Analiza je urađena kao neophodna pomoć nosiocima društvenog planiranja u njihovom radu na planiranju razvoja kulture za srednjoročni period da bi se videlo koliko su i kako ostvareni rezultati razvoja kulture u Srbiji. Za izradu analize je korišćena jedinstvena metodologija, ali bez statističkih i dokumentacionih pokazatelja. Ovom analizom je obuhvaćen ukupni razvoj kulture u Srbiji u srednjoročnom periodu (1976–1980). U okviru studije postoji Sadržaj, kao i tabele.

Razvoj kulturnih delatnosti u Beogradu – osnovne pretpostavke i program razvoja 1971–1975–1985. (Izvod iz studije)

Ovde je dat izvod iz istoimene studije koji je pripremljen za javnu diskusiju. Celokupna istraživačka studija grupe autora rađena je za potrebe Skupštine grada Beograda. U radu, autori primenjuju stastističku klasifikaciju prema kojoj se sve kulturne delatnosti dele na dve grupe: kulturno-prosvetne i umetničko-zabavne. Ističu da iz odnosa kulturnih delatnosti i kulturnih potreba proizilaze bitni problemi kulturnog razvoja i planiranja u oblasti kulture. Upućuju na to da bi pod kulturnim razvojem trebalo da se podrazumeva takav razvoj pojedinih elemenata, kako u okviru kulturnih delatnosti tako i u okviru kulturnih potreba, koji bi ova dva pola jedne celovite (kulturne) pojave doveo u skladan odnos. To znači kvantitativno proširivanje i kvalitativno obogaćivanje kulturnih delatnosti i kulturnih potreba. Studija je podeljena na tri poglavlja. U prvom poglavlju, autori analiziraju društveno-ekološki okvir Beograda i elemente morfološke strukture stanovništva Beograda. U drugom poglavlju, bave se odnosom između privrednog rasta i razvoja kulture, kao i ekonomskim položajem kulturnih delatnosti, sa posebnim osvrtom na probleme finansiranja kulturnih delatnosti i investicionog ulaganja u njih. Treće i najobimnije poglavlje sadrži analizu stanja različitih tipova ustanova kulture Beograda, sa predloženim planom razvoja u narednih pet godina za svaki tip ustanove. Analizom su obuhvaćeni sledeći tipovi ustanova grupisani prema pretežnoj kulturnoj delatnosti koju obavljaju: narodni radnički univerziteti, domovi kulture i kulturni centri; muzeji, arhivi, zbirke, galerije; biblioteke i čitaonice; pozorišta, opera, filharmonija, ansambli. U okviru istog poglavlja posebno su analizirani uslovi za zabavu i razonodu, kao i amaterska kulturno-umetnička delatnost u Beogradu. Na početku se nalazi Sadržaj, a u okviru teksta su i tabelarni prikazi statističkih podataka.