Prikazani svi od ukupno 5 rezultata

Beogradsko pozorište danas: u traganju za kriterijumima i pokazateljima

U ovom istraživanju, Vera Ikonomova se bavi analizom stanja beogradskih pozorišta početkom 80-ih godina XX veka, sa posebnim fokusom na pozorišnu publiku, odnosno društvenu efikasnost pozorišne delatnosti. Dotadašnja praksa planiranja delatnosti beogradskih pozorišta nije uključivala korišćenje podataka o karakteristikama gledalaca, niti je u istraživačkoj domaćoj praksi bilo nekih kompleksnijih istraživanja na tu temu. Zbog toga nije bilo moguće ni utvrditi osnovni kriterijum društvene efikasnosti pozorišta po kome bi se moglo vršiti optimalno planiranje i kontrola ostvarenih rezultata. Stoga je i autorka u okviru ovog istraživanja postavila kao zadatak da se prikupe karakteristike publike na osnovu kojih je moguće izraditi model sistema pokazatelja stanja publike i njihovih graničnih vrednosti. Rad je podeljen na nekoliko poglavlja. U prvom poglavlju dat je osvrt na trenutno stanje područja planiranja pozorišne delatnosti u Beogradu i izrade pokazatelja uspešnosti. Drugo poglavlje sadrži formulaciju problema i zadataka kojima se bavi autorka. Treće poglavlje predstavlja teorijski okvir i opis metoda na osnovu koga se traži rešenje problema. Četvrto poglavlje sadrži rezultate terenskog istraživanja i prikupljenih podataka. Poslednje poglavlje predstavlja zaključak kojim se sugeriše na mogućnosti upotrebe prikupljenih podataka. U radu je korišćen metod strukturalne analize, a postupci u prikupljanju podataka uključili su analizu internih dokumenata beogradskih pozorišta, analizu publikacije „Pozorište“ i anketno istraživanje publike profesionalnih pozorišta u Beogradu. Jedan od krajnjih ciljeva istraživanja bio je da se pozorištima dostave dobijeni rezultati kako bi na osnovu njih kreirali svoje buduće razvojne planove. Na početku istraživanja nalazi se Sadržaj, a na kraju su prilozi: mišljenje gledalaca o radu pozorišta i tabelarni prikazi.

Normiranje rada u pozorištu: stvarnost ili utopija

U ovom radu, Vera Ikonomova govori o dugogodišnjoj potrebi za normiranjem rada u kulturi, u ovom slučaju u pozorištu, kao i o tome da nijedna varijanta normi rada nije dala rezultate u praksi, uz sva nastojanja Republičke zajednice kulture SR Srbije. Ostvarivanje uslova za formiranje samoupravno dogovorene naknade, te vrednovanje rezultata rada u društvenim delatnostima postavljeno je kao najznačajniji zadatak da bi se ostvarila Rezolucija Skupštine SFRJ vezana za metodološka rešenja merenja rezultata rada u kulturi. S obzirom na to da je umetnički rad teško podložan kvantitativnom merenju, za razliku od rada u proizvodnim organizacijama, postojeće norme nisu dobar instrument planiranja rada pozorišta. Prikazane su teorijske postavke kojima se definiše ovaj proces, kao i analize stanja u pogledu nagrađivanja rada pozorišnih umetnika. V. Ikonomova polazi od opštih karakteristika radnih normi, da bi se pokazala i njihova praktična upotrebljivost, odnosno merenje efekta od rada; razmatra svrhu normiranja, iznosi teorijske osnove normiranja. U ostalim poglavljima pokazuje koliko je moguća primena ovih normi u pozorišnoj delatnosti, odnosno govori da je najbolji način merenja korisnog efekta od rada jedne pozorišne organizacije kvalitet ostvarenog radnog zadatka i značaj i obim radnog zadatka (određenog radnog mesta, uz njegovu funkciju i kvalitet). U završnom delu je dat predlog za rešavanje problema normiranja u umetničkim institucijama, s obzirom na to da je prioritetno obezbediti nepohodne uslove za razvoj određene kulturne delatnosti (npr. pozorišta). Na početku je dat Sadržaj.

Normiranje rada u pozorištu: stvarnost ili utopija

U ovom radu, Vera Ikonomova govori o dugogodišnjoj potrebi za normiranjem rada u kulturi, u ovom slučaju u pozorištu, kao i o tome da nijedna varijanta normi rada nije dala rezultate u praksi, uz sva nastojanja Republičke zajednice kulture SR Srbije. Ostvarivanje uslova za formiranje samoupravno dogovorene naknade, te vrednovanje rezultata rada u društvenim delatnostima postavljeno je kao najznačajniji zadatak da bi se ostvarila Rezolucija Skupštine SFRJ vezana za metodološka rešenja merenja rezultata rada u kulturi. S obzirom na to da je umetnički rad teško podložan kvantitativnom merenju, za razliku od rada u proizvodnim organizacijama, postojeće norme nisu dobar instrument planiranja rada pozorišta. Prikazane su teorijske postavke kojima se definiše ovaj proces, kao i analize stanja u pogledu nagrađivanja rada pozorišnih umetnika. V. Ikonomova polazi od opštih karakteristika radnih normi, da bi se pokazala i njihova praktična upotrebljivost, odnosno merenje efekta od rada; razmatra svrhu normiranja, iznosi teorijske osnove normiranja. U ostalim poglavljima pokazuje koliko je moguća primena ovih normi u pozorišnoj delatnosti, odnosno govori da je najbolji način merenja korisnog efekta od rada jedne pozorišne organizacije kvalitet ostvarenog radnog zadatka i značaj i obim radnog zadatka (određenog radnog mesta, uz njegovu funkciju i kvalitet). U završnom delu je dat predlog za rešavanje problema normiranja u umetničkim institucijama, s obzirom na to da je prioritetno obezbediti nepohodne uslove za razvoj određene kulturne delatnosti (npr. pozorišta). Na početku je dat Sadržaj.

Pozorište i publika (Istraživanja i Dokumentacija, sv. 3)

Autori ove istraživačke studije ističu da je njen predmet i cilj da se iznađe put ka rešavanju postojeće krize publike i to kroz ispitivanje karakteristika upravo nepublike, kao i uslova koji čine jednima pozorište dostupnim a drugima nedostupnim. Takođe, ovde se radi i o razumevanju razlika u kulturnim potrebama i navikama ljudi. Stoga su se prvenstveno vodili demografskim i društvenim karakteristikama i uslovima, odnosno kvantitativnim odrednicama gledalaca i negledalaca, kao što su: socijalno poreklo, obrazovanje, zanimanje, udaljenost mesta stanovanja od pozorišta, interesovanje za druge kulturne aktivnosti itd. Uzorak istraživanja činili su stanovnici iznad osamnaest godina starosti, i to u tri grada Srbije – Beograd, Niš, Šabac, u kojima je razvijena pozorišna delatnost. U prvom delu publikacije dati su rezultati empirijskog istraživanja (ne)publike pozorišta sa grafikonima i zaključcima. U drugom delu su prikazani rezultati razgovora sa pozorišnim ekspertima o publici, o pozorišnoj delatnosti, o pozorišnim stvaraocima i sl., a u trećem delu je pozorišna publika posmatrana iz teorijskog i metodološkog ugla, što je pojašnjeno i kroz tabele. U četvrtom delu su predstavljeni rezultati istraživanja članova Pozorišne komune, samoupravne zajednice čiji je cilj da radi na poboljšanju komunikacije između pozorišnih institucija i gledalaca, odnosno na približavanju pozorišta radnim ljudima, razvijanju kulturnih navika, uspostavljanju saradnje Narodnog pozorišta sa radnim organizacijama, stvaranju pozorišne publike i sl. U okviru ovog dela nalaze se i tabelarni prikazi, a na kraju su izvedeni zaključci. Na početku publikacije dat je Sadržaj.

Umetnost i publika – Pozorišna publika (Nacrt projekta)

Autori nacrta ovog istraživačkog projekta najpre postavljaju problem koji treba obraditi u budućem istraživanju, a koji je vezan za pozorišnu umetnost i njenu publiku, kao i za njihov odnos. Daju definiciju pojma publike, a potom izlažu: predmet, cilj, hipotetičke okvire, metod, program, kadrove i finansijski predračun istraživanja. Planirano je da, pored istraživanja umetničke publike, bude obavljeno i komplementarno istraživanje građana koji se ne mogu svrstati u ovu kategoriju. Istraživanje bi trebalo da bude izvedeno metodom ankete ili intervjua, i to u Beogradu, Nišu i Šapcu.