Prikazani svi od ukupno 2 rezultata

Kultura na putevima do radnika; Saopštenje za Kongres kulturne akcije

Ovo terijsko-empirijsko istraživanje nastalo je na inicijativu Gradske konferencije SSRN Beograda, a u saradnji sa Gradskim većem Saveza sindikata Beograda. U okviru opšte teme „Samoupravno povezivanje kulturnih institucija sa privrednim i drugim radnim organizacijama“, autori su se bavili istraživanjem prvenstveno kulturnog pokreta preduzetog u cilju neutralisanja negativnih efekata nedovoljne razvijenosti pojedinih komponenti kulturnih potreba. Naime, u beogradskim radnim organizacijama tog vremena javlja se kulturna akcija koja se razvija u kulturni pokret. Cilj je bio ojačati ekonomsku komponentu kulturnih potreba radnika, organizovati kulturne programe u skladu sa njihovim slobodnim vremenom, pokrenuti radnike iz njihovih domova i omogućiti im lakši pristup kulturnih dobara. Osnovna ideja ovih akcija bazirana je na dva stava: prvo, da kulturne potrebe treba da dobiju ravnopravni tretman kao i ostale ljudske potrebe; drugo, i ako postoji izvesna razlika u gradaciji, ne bi trebalo da postoje suštinske razlike između kulturnih potreba radnika i onih koji nisu radnici. U ovom istraživanju opisani su neki od oblika u kojima se javlja kulturna akcija, kao što su Pozorišna komuna i Savet korisnika, demokratske forme saradnje privrednih organizacija i kulturnih ustanova. Pored nekoliko primera izrade programa i godišnjih planova za kulturnu akciju u okviru radničkih preduzeća, razmatra se i kulturni amaterizam, kao i uloga sindikata u ostvarivanju ovog novog koncepta kulturne politike. Na početku je dato obrađeno Saopštenje za Kongres kulturne akcije Koordinacionog odbora Beograda za kulturnu akciju, a potom sledi istraživanje sa Sadržajem. Nakon istraživanja, predstavljen je bibliografski izbor knjiga na temu „Radnici i kultura“ za period od 1965. do 1969. godine.

Pozorište i publika (Istraživanja i Dokumentacija, sv. 3)

Autori ove istraživačke studije ističu da je njen predmet i cilj da se iznađe put ka rešavanju postojeće krize publike i to kroz ispitivanje karakteristika upravo nepublike, kao i uslova koji čine jednima pozorište dostupnim a drugima nedostupnim. Takođe, ovde se radi i o razumevanju razlika u kulturnim potrebama i navikama ljudi. Stoga su se prvenstveno vodili demografskim i društvenim karakteristikama i uslovima, odnosno kvantitativnim odrednicama gledalaca i negledalaca, kao što su: socijalno poreklo, obrazovanje, zanimanje, udaljenost mesta stanovanja od pozorišta, interesovanje za druge kulturne aktivnosti itd. Uzorak istraživanja činili su stanovnici iznad osamnaest godina starosti, i to u tri grada Srbije – Beograd, Niš, Šabac, u kojima je razvijena pozorišna delatnost. U prvom delu publikacije dati su rezultati empirijskog istraživanja (ne)publike pozorišta sa grafikonima i zaključcima. U drugom delu su prikazani rezultati razgovora sa pozorišnim ekspertima o publici, o pozorišnoj delatnosti, o pozorišnim stvaraocima i sl., a u trećem delu je pozorišna publika posmatrana iz teorijskog i metodološkog ugla, što je pojašnjeno i kroz tabele. U četvrtom delu su predstavljeni rezultati istraživanja članova Pozorišne komune, samoupravne zajednice čiji je cilj da radi na poboljšanju komunikacije između pozorišnih institucija i gledalaca, odnosno na približavanju pozorišta radnim ljudima, razvijanju kulturnih navika, uspostavljanju saradnje Narodnog pozorišta sa radnim organizacijama, stvaranju pozorišne publike i sl. U okviru ovog dela nalaze se i tabelarni prikazi, a na kraju su izvedeni zaključci. Na početku publikacije dat je Sadržaj.