Prikazani svi od ukupno 4 rezultata

Beogradsko pozorište danas: u traganju za kriterijumima i pokazateljima

U ovom istraživanju, Vera Ikonomova se bavi analizom stanja beogradskih pozorišta početkom 80-ih godina XX veka, sa posebnim fokusom na pozorišnu publiku, odnosno društvenu efikasnost pozorišne delatnosti. Dotadašnja praksa planiranja delatnosti beogradskih pozorišta nije uključivala korišćenje podataka o karakteristikama gledalaca, niti je u istraživačkoj domaćoj praksi bilo nekih kompleksnijih istraživanja na tu temu. Zbog toga nije bilo moguće ni utvrditi osnovni kriterijum društvene efikasnosti pozorišta po kome bi se moglo vršiti optimalno planiranje i kontrola ostvarenih rezultata. Stoga je i autorka u okviru ovog istraživanja postavila kao zadatak da se prikupe karakteristike publike na osnovu kojih je moguće izraditi model sistema pokazatelja stanja publike i njihovih graničnih vrednosti. Rad je podeljen na nekoliko poglavlja. U prvom poglavlju dat je osvrt na trenutno stanje područja planiranja pozorišne delatnosti u Beogradu i izrade pokazatelja uspešnosti. Drugo poglavlje sadrži formulaciju problema i zadataka kojima se bavi autorka. Treće poglavlje predstavlja teorijski okvir i opis metoda na osnovu koga se traži rešenje problema. Četvrto poglavlje sadrži rezultate terenskog istraživanja i prikupljenih podataka. Poslednje poglavlje predstavlja zaključak kojim se sugeriše na mogućnosti upotrebe prikupljenih podataka. U radu je korišćen metod strukturalne analize, a postupci u prikupljanju podataka uključili su analizu internih dokumenata beogradskih pozorišta, analizu publikacije „Pozorište“ i anketno istraživanje publike profesionalnih pozorišta u Beogradu. Jedan od krajnjih ciljeva istraživanja bio je da se pozorištima dostave dobijeni rezultati kako bi na osnovu njih kreirali svoje buduće razvojne planove. Na početku istraživanja nalazi se Sadržaj, a na kraju su prilozi: mišljenje gledalaca o radu pozorišta i tabelarni prikazi.

Filmska i pozorišna publika Beograda, socijalno-kulturni uslovi formiranja u periodu 1961–1984.

Autor ove teorijsko-istraživačke studije, Miloš Nemanjić, polazi od razvoja Beograda u dvadesetogodišnjem periodu dajući glavne odrednice grada u sociološkom i kulturološkom pogledu, a u sprezi sa urbanizacijom i porastom broja njegovih stanovnika. Ističe ubrzani porast stanovništva, širenje gradskog prostora, neminovnu stambenu izgradnju, ali govori i o polarizaciji, naročito između onih obrazovanih, sa jedne strane, i onih bez školske spreme, sa druge strane. Među suprotnostima koje sagledava, izdvaja onu vezanu za veliku koncentraciju ustanova kulture (republičkog, gradskog i opštinskog značaja), i to u najužem centru grada, u odnosu na potrebe grada kao društvene celine. Međutim, paralelno se organizuju i ustanove kulture po opštinama, u cilju prilagođavanja svakodnevnim kulturnim potrebama građana, što opet ne znači i ispunjenost zadatka njihove pristupačnosti. S tim u vezi jeste i odlučivanje građana za učešćem u kulturnom životu i stvaranje publike, odnosno nepublike. U obuhvaćenom periodu desile su se krupne promene, ekonomske, političke, kulturne: privredna i društvena reforma, otvaranje naše zemlje ka svetu, međunarodna kulturna saradnja, osnivanje internacionalnih kulturnih manifestacija (naročito filmskih i pozorišnih). U toj klimi dinamičnog stvaralaštva, dolazi do diferenciranja kulturne ponude ali i kulturnih potreba, dok publika postaje aktivni činilac promene kulturne prakse. Stoga, M. Nemanjić studiozno razmatra ove pojmove sa sociološke, kulturološke, antropološke, istorijske tačke gledišta, oslanjajući se i na razmišljanja brojnih teoretičara. Najviše se bavi pozorištem i filmom, kao najzastupljenijim oblastima kulturnog života Beograda. Najpre proučava demografsku i društvenu strukturu stanovništva grada, a potom i socijalno-kulturni okvir koji Beograd nudi, ukazujući na problem teritorijalnog razmeštaja stanovništva i ustanova kulture. Jedna od metoda istraživanja koju autor primenjuje jeste i statistička, sa ciljem pružanja podataka o materijalnoj osnovi stvaranja pozorišne i filmske publike kod nas, i ukazivanja na njihove karakteristike. Na kraju publikacije dati su tabelarni prikazi, Bibliografija i Sadržaj.

Pozorište i publika (Istraživanja i Dokumentacija, sv. 3)

Autori ove istraživačke studije ističu da je njen predmet i cilj da se iznađe put ka rešavanju postojeće krize publike i to kroz ispitivanje karakteristika upravo nepublike, kao i uslova koji čine jednima pozorište dostupnim a drugima nedostupnim. Takođe, ovde se radi i o razumevanju razlika u kulturnim potrebama i navikama ljudi. Stoga su se prvenstveno vodili demografskim i društvenim karakteristikama i uslovima, odnosno kvantitativnim odrednicama gledalaca i negledalaca, kao što su: socijalno poreklo, obrazovanje, zanimanje, udaljenost mesta stanovanja od pozorišta, interesovanje za druge kulturne aktivnosti itd. Uzorak istraživanja činili su stanovnici iznad osamnaest godina starosti, i to u tri grada Srbije – Beograd, Niš, Šabac, u kojima je razvijena pozorišna delatnost. U prvom delu publikacije dati su rezultati empirijskog istraživanja (ne)publike pozorišta sa grafikonima i zaključcima. U drugom delu su prikazani rezultati razgovora sa pozorišnim ekspertima o publici, o pozorišnoj delatnosti, o pozorišnim stvaraocima i sl., a u trećem delu je pozorišna publika posmatrana iz teorijskog i metodološkog ugla, što je pojašnjeno i kroz tabele. U četvrtom delu su predstavljeni rezultati istraživanja članova Pozorišne komune, samoupravne zajednice čiji je cilj da radi na poboljšanju komunikacije između pozorišnih institucija i gledalaca, odnosno na približavanju pozorišta radnim ljudima, razvijanju kulturnih navika, uspostavljanju saradnje Narodnog pozorišta sa radnim organizacijama, stvaranju pozorišne publike i sl. U okviru ovog dela nalaze se i tabelarni prikazi, a na kraju su izvedeni zaključci. Na početku publikacije dat je Sadržaj.

Umetnost i publika – Pozorišna publika (Nacrt projekta)

Autori nacrta ovog istraživačkog projekta najpre postavljaju problem koji treba obraditi u budućem istraživanju, a koji je vezan za pozorišnu umetnost i njenu publiku, kao i za njihov odnos. Daju definiciju pojma publike, a potom izlažu: predmet, cilj, hipotetičke okvire, metod, program, kadrove i finansijski predračun istraživanja. Planirano je da, pored istraživanja umetničke publike, bude obavljeno i komplementarno istraživanje građana koji se ne mogu svrstati u ovu kategoriju. Istraživanje bi trebalo da bude izvedeno metodom ankete ili intervjua, i to u Beogradu, Nišu i Šapcu.