Prikazani svi od ukupno 11 rezultata

Analiza razvoja kulture u Beogradu 1981–1985.

Ovu istraživačku studiju naručila je Gradska samoupravna interesna zajednica kulture. Data analiza predstavlja sažet pregled materijalnih i društvenih uslova za razvoj i mogućnosti razvoja kulture u narednom periodu. Neophodnost analize proizašla je iz neophodnosti koordinisanja brojnih društvenih aktivnosti u procesu samoupravnog planiranja zasnovanog na jedinstvenim metodološkim postupcima, kriterijumima, merilima i indikatorima prilikom pripreme planova razvoja kulture u Beogradu. Praksa planiranja sopstvenog kulturnog razvoja nije u dovoljnoj meri prisutna u organizacijama udruženog rada i mesnim zajednicama, kao osnovnim elementima sistema društvenog planiranja. To je nepovoljna osnova za formulisanje strategije razvoja ustanova kulture i samoupravno-interesnih zajednica kulture. Beograd je takođe i kulturni centar Republike i Jugoslavije, i u njemu se nalaze brojne ustanove kulture, organizacije, kao i manifestacije koje prevazilaze granice Beograda. Autor započinje analizu stanja oblasti kulture u uslovima ekonomske krize od izdavačke delatnosti, preko bibliotečke, pozorišne, scensko-muzičke delatnosti, do likovnog stvaralaštva i kinematografije. Neobezbeđivanje materijalnih uslova za kulturu dovelo je do primetnog slabljenja položaja ove oblasti, zbog čega je jednako bitna analiza sredstava namenjenih kulturnim aktivnostima, strukture prihoda delatnosti kulture kako u Beogradu, tako i u Republici i celoj državi. Osnivanjem SIZ-a kulture, izdvajanjem za kulturu na nivou opština, mesnih zajednica, OOUR-a, kao središtima kulturnog života građana i radnih ljudi, otvara se mogućnost finansiranja kulturnih institucija. Ova istraživačka studija obuhvata: Sadržaj, Napomene i tabele.

Kulturne potrebe u budućnosti i novi modeli organizovanosti kulture

Istraživački projekat „Kulturne potrebe u budućnosti i novi modeli organizovanosti kulture“ je realizovan kao podprojekat obimnijeg projekta „Istraživanje konceptualnih, prostornih i ekonomskih problema pretvaranja Beograda u integralno kulturno središte“ Odbora za III milenijum SANU. Ideja je bila da se u Beogradu, do početka trećeg milenijuma, podigne veliki kulturni kompleks koji bi doprineo unapređenju kulturnog i društvenog života. U ovom istraživanju, poseban fokus je stavljen na ulogu kulturne javnosti u definisanju kulturnih potreba i proceni opcija budućeg kulturnog razvoja i modela organizovanosti kulture u Beogradu. Tim povodom, u okviru istraživanja su obavljeni intervjui sa novinarima kulturnih rubrika dnevnih i nedeljnih listova, radija i televizije, koji čine značajan segment kulturne javnosti. Takođe, poslat je upitnik za reprezentativnu umetničku i naučnu javnost. Uz priložene upitnike, navedena su i imena sagovornika. Dalje, analizirani su osnovni podaci vezani za grad Beograd u koje su uključene: karakteristike ekonomskog razvoja Beograda; demografske karakteristike stanovništva Beograda, potom njihove kulturne potrebe predstavljene u vidu podataka o broju korisnika biblioteka, poseta bioskopima, pozorištima, muzejima, koncertima itd. Na kraju, predstavljeni su i oblici javnog finansiranja umetnosti, njihova struktura i efekti, sa primerima Velike Britanije i Švajcarske. Cilj istraživanja je doći do mogućeg novog modela organizovanosti kulture i kulturnih potreba u budućnosti. Ovo istraživanje predstavljeno je i kao druga faza prethodnog istraživanja Zavoda „Nove kulturne potrebe i organizacije kulture u Beogradu“ (1987–1988. godine), u okviru koga su se kritički analizirane organizacije (institucije) kulture u Beogradu. Ovaj projekat ima Sadržaj, kao i tabele.

Osnove za pripremu programa razvoja kulture u SR Srbiji u razdoblju 1971–1975. godine

Ovaj radni materijal prezentovan u vidu sveske deo je šireg istraživačkog projekta pod nazivom „Program razvoja kulture u SR Srbiji 1971–1980“. Tu su sabrani prikazi, podaci i ocene o razvoju kulturnih delatnosti u SR Srbiji u razdoblju od 1966. do 1969. godine, zajedno sa procenama potreba, mogućnosti i pravaca njihovog razvoja i unapređivanja u razdoblju do 1975. godine i dalje. Dati tekstovi treba da posluže kao polazna osnova za zasnivanje kratkoročnih i dugoročnih planova i programa razvoja kulture, kao i za razgovore i savetovanja u okviru njihovih priprema. Iako ne postoji utvrđena metodologija planiranja kod nas, kao ni potpunija statistička dokumentacija o kulturnim delatnostima, donošenje planova je značajna prilika za utvrđivanje kulturne politike. Predstavljeni su i izvodi iz društvenih planova SFRJ i SR Srbije o razvoju kulture u proteklom razdoblju za koji su ovi planovi doneti, a tu su i tekstovi o zakonodavnoj delatnosti u oblasti kulture, kao i o osnovama i pretpostavkama izrade programa razvoja kulture u SR Srbiji u narednom razdoblju. Orijentacija na izradu desetogodišnjeg programa razvoja kulture odgovara potrebama i osobenostima kulturnih delatnosti. Osnovne postavke planova i programa razvoja kulture naći će svoju primenu u društvenim planovima opština, pokrajina i u Planu društvenog i privrednog razvoja SR Srbije za razdoblje od 1971. do 1975. godine. Na kraju se nalazi Sadržaj, a potom i izvodi iz društvenih planova Jugoslavije i SR Srbije, a u okviru tekstualnih delova i tabelarni prikazi.

Osnovi programske koncepcije za Dom kulture Trgovište

U ovom istraživanju, Milivoje Ivanišević daje predlog programske koncepcije za Dom kulture Trgovište na osnovu podataka o opštini i naselju Trgovište i na osnovu saznanja o kulturnoj i društvenoj ulozi i funkciji domova kulture (na primeru aktivnosti Doma kulture u Novoj Varoši). Planirano je da Dom kulture Trgovište bude savremen i moderan objekat koji može da zadovolji sve kulturne potrebe Trgovišta za nekoliko narednih decenija. Pod kulturnim potrebama se podrazumeva postojanje: biblioteke, univerzalne dvorane, društvenog kluba, čitaonice štampe i izložbenog prostora, odnosno programa za ispunjavanje obrazovno-kulturnih, amaterskih i sportskih aktivnosti. Većina podataka preuzeta je iz upitnika koji je dobijen u okviru studije „Kulturne aktivnosti na nedovoljno razvijenim područjima SR Srbije bez autonomnih pokrajina“, a na osnovu standarda i normativa za delatnost kulture.

Osnovni elementi programske koncepcije za Dom kulture Tutin

U ovom istraživanju, Milivoje Ivanišević daje predlog programske koncepcije za Dom kulture u Tutinu. Polazna osnova za to jeste sagledavanje realnih potreba i uslova u kojima treba da dođe do izgradnje ovog doma kulture. Prilikom definisanja potreba, vodilo se računa o dovoljno komfornom rešenju za sve delatnosti i aktivnosti koje treba da budu deo budućeg Doma kulture. S obzirom na to da je stanje u opština Tutin takvo da ne postoji gotovo ništa od potrebnih kulturnih dobara, onda je važno poći od zadovoljavanja osnovnih potreba. Pod osnovnim potrebama se podrazumeva postojanje: biblioteke, univerzalne dvorane, društvenog kluba, čitaonice štampe i izložbenog prostora, radi zadovoljavanja obrazovnih, kulturnih, amaterskih i sportskih aktivnosti. Većina podataka preuzeta je iz upitnika koji je uobličen za projekat „Kulturne aktivnosti na nedovoljno razvijenim područjima SR Srbije bez autonomnih pokrajina“. Dosta pomenutih elemenata i sugestija je provereno kroz praksu sličnih institucija kod nas i u svetu, i zasnovano je na teoriji o radu i funkciji ovakvih ustanova.

Program kulturnog razvoja opštine Kladovo

Ovaj program je urađen u Zavodu, na zahtev Samoupravne interesne zajednice kulture opštine i Skupštine opštine Kladovo, i to za dugoročni (1976–1985) i srednjoročni period (do 1980. godine). To je prvi put da se u opštini Kladovo problemima kulturnog razvoja prilazi planski i sa unapred utvrđenim ciljevima i pravcima razvoja. Program je u svim segmentima prilagođen Programu kulturnog razvoja SR Srbije. Od planom i programom utvrđenih potreba, obaveza i interesa u oblasti kulture zavisi u kojoj će meri kulturne aktivnosti biti prisutne u svakodnevnom životu građana opštine. U ostvarivanju programskih zadataka posebnu odgovornost imaju samoupravne i radne organizacije u oblasti kulture. Autori projekta su najpre izneli podatke o opštem stanju i uslovima za razvoj kulture u ovoj opštini, potom osnovne programske zadatke kulturnog razvoja i na kraju Program kulturnog razvoja do 1980. godine. Analizom stanja u opštini Kladovo utvrdili su da postoje izvesni opšti problemi i potrebe koji ne dozvoljavaju dinamičniji kulturni razvoj ove regije. Stoga je rad na Programu podrazumevao ispitivanje i rešavanje problematike: a) seoskog područja; b) statusa i rada postojećih ustanova kulture; v) kadrova; g) materijalnih sredstava; d) investicija. Naime, osnovna koncepcija kulturne politike i kulturnog razvoja se zasniva na odluci da sva seoska naselja u narednih deset godina treba da dobiju prostorije i opremu za aktiviranje kulturnog života. Posebno je važno učešće svih slojeva stanovništva u kulturnim aktivnostima, afirmacija kulturnih vrednosti i potreba, što sve vodi jasnom cilju – socijalizaciji i demokratizaciji kulture. Na početku studije dat je Sadržaj, a na kraju su tabele, posle kojih slede Sadržaj i Rezime na engleskom jeziku.

Program kulturnog razvoja opštine Kladovo 1975–1985. godine, II verzija

Ovaj predlog Programa kulturnog razvoja opštine Kladovo rađen je za dugoročni period (1976–1985). Na samom početku se ističe da su osnovni ciljevi kulturne politike opštine Kladovo demokratizacija i socijalizacija svih oblasti kulture. Naime, cilj je stvoriti takve uslove rada u kojima će kultura biti dostupna svim slojevima stanovništva. Planira se kreiranje novih „žarišta“ kulture u selima, školama, radnim organizacijama. U navedenom periodu, takođe, trebalo bi proširiti i uskladiti aktivnosti Biblioteke, Galerije, Radničkog univerziteta, kao i bolje organizovati muzealsku delatnost, arhivistiku i zaštitu spomenika kulture. Program je u svim segmentima prilagođen Programu kulturnog razvoja SR Srbije. Nakon uvodnog rezimea, u prvom poglavlju su predstavljeni opšti uslovi razvoja kulture, u drugom osnovni programski zadaci kulturnog razvoja opštine Kladovo, a u trećem – programski zadaci pojedinih delatnosti. Na početku ovog radnog materijala je dat Sadržaj, a na kraju tabele.

Program razvoja kulture u SR Srbiji 1971–1980.

Pre izrade ovog nacrta programa, autori su izvršili opsežne pripreme, u vidu savetovanja o problemima planiranja kulturnog razvoja u opštinama i Republici, kao i o metodologiji planiranja. Autori su sproveli anketu u opštinama radi prikupljanja podataka o kapacitetima kulturnih ustanova i njihovim planovima kulturnog razvoja za period od 1971. do 1980. godine. Iako nisu prikupljeni svi podaci, ostvarena je mogućnost da se prikaže globalna projekcija razvoja ustanova kulture. Takođe, u pripremanju plana inicirana je izrada nekoliko studija koje su u obliku priloga objavljene u posebnoj svesci. U okviru ovog istraživanja, najpre je dat osvrt na dotadašnje zadatke i razvoj, i na realizaciju prethodnog plana kulturnog razvoja (od 1966–1970), potom se govori o izvorima finansiranja delatnosti kulture, o investicionim ulaganjima, o problemima kulturnog razvoja sela, o kadrovima, o kulturnom razvoju narodnosti, o reformi u kulturi, o radnim organizacijama. U drugom poglavlju se razmatra kulturni razvoj opština, a u trećem su date projekcije razvoja kulturnih delatnosti. Prema autorima, izneta orijentacija u daljem kulturnom razvoju Republike Srbije podrazumeva proširenje postojeće mreže kulturnih institucija, angažovanje novih stručnih kadrova i poboljšanje strukture zaposlenih u kulturnim delatnostima, modernizovanje organizacije i metoda rada kulturnih ustanova, obezbeđivanje uslova za šire i savremenije kulturno komuniciranje. Plan kulturnog razvoja Republike predstavlja sintezu više različitih razvojnih tokova: planiranih delatnosti i funkcija koje su od šireg značaja i u nadležnosti Republike i pokrajina, zatim onih u opštinama i, najzad, onih u kulturnim institucijama i njihovim udruženjima. Na početku je dat Sadržaj, a u okviru istraživanja i tabele.

Razvoj kulture (kulturne promene) u novovaroškom kraju

U nacrtu ove studije, Vera Ikonomova govori o razlogu njenog nastanka, a to je namera da se prikažu efekti delovanja jednog kulturnog objekta, konkretno – da se objasni aktivnost Doma kulture u Novoj Varoši. Domovi kulture su se kod nas gradili ubrzo nakon Drugog svetskog rata, preuzimajući kulturnu funkciju koju su nekada imale škole. U pojedinim mestima, dom kulture je jedina i najviša instanca u kojoj se neguje kultura utičući na estetsko vaspitanje i kulturni razvoj tog kraja. Predmet istraživanja je dvojak: sa jedne strane, to je delatnost Doma kulture u Novoj Varoši i ljudi zaposlenih u njemu, a sa druge strane – to su stanovnici samog grada. Autorka je postavila za cilj ove analize da se utvrdi koliko Dom kulture u Novoj Varoši odgovara svojim programom potrebama i željama publike i koliko podstiče nove kulturne potrebe. Zbog toga su ukratko prikazani sledeći preduslovi: ekološki, ekonomski, demografski i socijalni, a koji su relevantni za kulturni razvoj date sredine. U nacrtu studije, V. Ikonomova se služi sledećim metodama: analiza postojeće dokumentacione građe; prikupljanje podataka na osnovu intervjuisanja građana Nove Varoši; prikupljanje podataka o mišljenju, radu Doma kulture i potrebama građana na osnovu upitnika koji je posebno formiran za potrebe istraživanja. Na početku nacrta je dat Sadržaj.

Razvoj kulture u SR Srbiji 1971–1980.

Ova studija je nastala prema nacrtu programa razvoja kulture SR Srbije. Autori Programa ističu da u planiranom periodu ostaju i dalje aktuelni dugoročni ciljevi kulturnog razvoja formulisani u prethodnom periodu, a koji se odnose na: izgradnju samoupravnih odnosa, demokratizaciju i socijalizaciju kulture, smanjenje razlika u kulturnoj razvijenosti pojedinih krajeva, stvaranje uslova za šire participiranje svih slojeva stanovništva u kulturnim aktivnostima, slobodan i svestran razvoj nacionalnih kultura. Veliki broj autora je učestvovao svojim istraživanjima u okviru ove studije. U prvom poglavlju daju osvrt na dotadašnji razvoj i projekciju izdataka za kulturu u narednom periodu, iznoseći osnove budućeg programa razvoja kulture; u drugom poglavlju govore o reformi kulture i težištu kulturne politike za naredni period; u trećem poglavlju govore o funkcijama i investicijama Republike i drugih društveno-političkih zajednica, kao i o njihovim nadležnostima i odgovornostima; u četvrtom poglavlju predstavljaju programe kulturnog razvoja društveno-političkih zajednica; u petom poglavlju iznose program razvoja po delatnostima u kulturi; u šestom poglavlju je Predlog plana kulturnog razvoja od 1971. do 1980. godine, a u sedmom – Prilog u vidu kulturnih standarda za naselja i gradove. Na početku je dat Sadržaj, a u okviru opsežne studije nalaze se i tabelarni prikazi.

Srednjoročni program razvoja kulture u duvanskoj industriji Niš

U ovoj istraživačkoj studiji, Branimir Stojković polazi od toga da je kultura sastavni deo udruženog rada i života radnika, pa je zato „podruštvljavanje kulture“ zadatak koji treba ostvariti. Ističe da je težište samoupravnog preobražaja kulture upravo u osnovnoj organizaciji udruženog rada, koja je središte kulturne politike samoupravnog društva i gde se odvijaju kulturne aktivnosti radnika. Jedan od bitnih zadataka osnovne organizacije udruženog rada jeste planiranje kako sopstvenog, tako i kulturnog razvoja. Treba reći da je u Zavodu za proučavanje kulturnog razvitka još 1976. godine započeto sa radom na istraživačkom projektu „Kultura rada“, u čijem je nacrtu bilo predviđeno i obavljanje empirijskih istraživanja u radnim organizacijama u Srbiji, od kojih je jedna Duvanska industrija Niš. U cilju saznavanja kulturnih interesovanja radnika DIN-a, sačinjen je upitnik za anketiranje radnika, a obavljen je i grupni intervju sa predstavnicima organa samoupravljanja i društveno-političkih organizacija DIN-a. U prvom delu studije, autor daje analizu proizvodno-tehnološke osnove i društveno-ekonomskog razvoja Duvanske industrije Niš. Potom analizira samoupravne odnose i samoupravno organizovanje u DIN-u, informisanje, obrazovanje, uređenje radne sredine, zatim načine korišćenja slobodnog vremena, bavljenje sportom i rekreacijom, čitanje knjiga radnika ove industrije, kulturne samodelatnosti, kao i koliko radnici posećuju kulturne ustanove. Daje i predloge o merama koje treba da uđu u Srednjoročni program razvoja kulture u fabrici. Na početku studije nalazi se Sadržaj, u okviru istraživanja su tabelarni prikazi, a na kraju su recenzije Vere Ikonomove i Ružice Rosandić.