Prikazani svi od ukupno 6 rezultata

Kulturni život sela na teritoriji uže Srbije (Istraživanja i Dokumentacija, sv. 6)

Ova studija je nastala u skladu sa zadacima koje je postavio VII kongres SK Srbije a koji su vezani za pokretanje šire i organizovanije društvene aktivnosti u preobražaju sela. S obzirom na to da su osnovni postulati socijalističkog društva – pravo svih radnih ljudi da ravnopravno uživaju plodove kulture, važno je stvoriti uslove koji bi omogućili brže razvijanje samoupravnih odnosa na selu. Cilj autora ove studije jeste da pokažu i ukažu na to koliko nedovoljna pismenost, nepostojanje permanentnog stručnog obrazovanja, slaba komunikacija grad – selo, siromašan društveni i kulturni život ljudi na selu utiču na ozbiljne gubitke u poljoprivrednoj proizvodnji i, uopšte, na veću produktivnost, dohodak i životni standard. Usled nedostatka statističkih podataka o radu kulturnih ustanova u opštinskim centrima, autori su se bavili analizom samo društveno organizovanih oblika kulturnog delovanja i materijalnim problemima koji ih uslovljavaju, kao i problemima proizvođačke kulture i značaja škole u razvijanju kulturnog života na selu. Pored prikaza stanja kulturnog života i aktivnosti, kao i osnovnih uslova za razvoj kulture u seoskim naseljima, dat je i predlog mera za dalji razvoj kulture na selu. Na početku studije nalazi se Sadržaj, a u poslednjem delu su tabelarni prikazi.

Omladinske radne akcije

U istraživanju omladinskih radnih akcija, u okviru kojeg se nalazi nekoliko dokumenata, više autora se bavilo ovom temom i to iz nekoliko uglova. B. Kuzmanović je postavio za cilj da ispita motivaciju za učestvovanjem na radnim akcijama. Preduzeo je anketiranje određenog uzorka akcijaša. Na osnovu dobijenih podataka, taksativno izlaže motive dolaska omladinaca na radne akcije. Zaključuje da su radne akcije multifunkcionalne, a kao najčešći motiv pojavljuje se doživljaj ukupnosti načina života koji se odvija na radnim akcijama. S. Mihailović ispituje na određenom uzorku brigadira njihovo zadovoljstvo samoupravljanjem na ORA. Na osnovu analiziranih podataka, iznosi da su uglavnom zadovoljni postojećim nivoom razvijenosti samoupravnih odnosa, ali da mali broj njih razume samoupravljanje kao jedan od ciljeva organizovanja radnih akcija. Ipak, autor smatra da postoje uslovi za poboljšanje razvijenosti samoupravljanja na radnim akcijama, ali je to potrebno činiti propagandom, boljim informisanjem, kao i idejno-političkim osposobljavanjem brigadira na radnim akcijama. U sledećem dokumentu, grupa autora istražuje različitosti i istovetnosti radnih akcija 1981. godine, takođe na određenom uzorku brigadira. Ispituju njihovo mišljenje, sa namerom da utvrde dalje mogućnosti radnih akcija. Interesuje ih materijalna osnova celokupnog življenja učesnika radnih akcija: u kojoj se meri ostvaruju samoupravni odnosi, kakav je kvalitet međuljudskih odnosa, (ne)uspešnost organizovanja društvenih aktivnosti. Brigadiri su ocenjivali sve ove stavke ponaosob, a rezultati pokazuju da najčešće dominira osrednjost kao ocena, dok najveća motivacija na radnim akcijama postaje zabava, a ne ideologija. U četvrtom dokumentu, S. Mihailović istražuje odnos brigadira prema ORA „Autoput“ kroz ispitivanje efekata koji se iskazuju u novim iskustvima učesnika radne akcije, a koja su od značaja i za društvenu okolinu u kojoj oni žive i rade. Autor smatra da je od velike važnosti ispoljavanje određenih promena u njihovim stavovima i ponašanjima, u međuljudskim odnosima, u kreativnoj afirmaciji njihovih ličnosti, kao i u samoodređivanju i ostvarivanju slobode nakon njihovog povratka sa radne akcije.

Program kulturnog razvoja Banjaluke 1976–1990.

Program razvoja kulture Banjaluke rezultat je saradnje ove opštine sa Zavodom za proučavanje kulturnog razvitka koja je započeta 1973. godine. Nakon zemljotresa koji je zadesio Banjaluku 1969. godine, opština je bila devastirana. Napravljena je ogromna materijalna šteta, uništeni stambeni i javni objekti, među kojima i objekti ustanova kulture. Program kulturnog razvoja Banjaluke za period 1976–1990. godine je nastao na osnovu sprovedene analize postojećeg stanja u kulturi u opštini Banjaluka. Osnovni pravci razvoja kulture u Banjaluci usmereni su na: osnovne preduslove realizacije kulturnog razvoja, sa fokusom na prostore, kadrove, sredstva i metode organizovanja rada u kulturi. U konstrukciju programa uključena je i nužna društvena komponenta, formulisana kao porast stanovništva, osnovne društvene grupe i kulturne potrebe. Potom je pažnja posvećena razvoju kulture u posebnim društvenim sredinama, poput seoskih sredina, radnih organizacija i škola. I na kraju, planiranju razvoja delatnosti u meri u kojoj te delatnosti učestvuju u celovitosti kulturnog razvoja, obuhvativši postojeće delatnosti u Banjaluci – bibliotekarstvo, zaštitu, pozorišnu delatnost i amaterizam. Na početku je dat Sadržaj.

Program razvoja kulture u SR Srbiji 1971–1980.

Pre izrade ovog nacrta programa, autori su izvršili opsežne pripreme, u vidu savetovanja o problemima planiranja kulturnog razvoja u opštinama i Republici, kao i o metodologiji planiranja. Autori su sproveli anketu u opštinama radi prikupljanja podataka o kapacitetima kulturnih ustanova i njihovim planovima kulturnog razvoja za period od 1971. do 1980. godine. Iako nisu prikupljeni svi podaci, ostvarena je mogućnost da se prikaže globalna projekcija razvoja ustanova kulture. Takođe, u pripremanju plana inicirana je izrada nekoliko studija koje su u obliku priloga objavljene u posebnoj svesci. U okviru ovog istraživanja, najpre je dat osvrt na dotadašnje zadatke i razvoj, i na realizaciju prethodnog plana kulturnog razvoja (od 1966–1970), potom se govori o izvorima finansiranja delatnosti kulture, o investicionim ulaganjima, o problemima kulturnog razvoja sela, o kadrovima, o kulturnom razvoju narodnosti, o reformi u kulturi, o radnim organizacijama. U drugom poglavlju se razmatra kulturni razvoj opština, a u trećem su date projekcije razvoja kulturnih delatnosti. Prema autorima, izneta orijentacija u daljem kulturnom razvoju Republike Srbije podrazumeva proširenje postojeće mreže kulturnih institucija, angažovanje novih stručnih kadrova i poboljšanje strukture zaposlenih u kulturnim delatnostima, modernizovanje organizacije i metoda rada kulturnih ustanova, obezbeđivanje uslova za šire i savremenije kulturno komuniciranje. Plan kulturnog razvoja Republike predstavlja sintezu više različitih razvojnih tokova: planiranih delatnosti i funkcija koje su od šireg značaja i u nadležnosti Republike i pokrajina, zatim onih u opštinama i, najzad, onih u kulturnim institucijama i njihovim udruženjima. Na početku je dat Sadržaj, a u okviru istraživanja i tabele.

Prostorni plan SR Srbije

U ovom istraživanju govori se o neophodnosti povezivanja udruženog rada i kulture, a savremeni društveni procesi upravo utiču na njihovo brže povezivanje. Ističe se da ustanove kulture igraju važnu ulogu u kulturnom razvitku naše zemlje postajući lokalnim, opštinskim, međuopštinskim, regionalnim i republičkim organizacijama udruženog rada. U prethodnom periodu, napori kulturne politike bili su usmereni na izgradnju novih značajnih objekata (muzeji, pozorišta, bioskopi, domovi kulture i omladine, narodni i radnički univerziteti i dr.). Prostornim planom treba da se definišu kriterijumi organizacije, uređenja i korišćenja prostora za sve oblasti ekonomskog i društvenog života, pa i za kulturnu delatnost. Njime bi trebalo da se doprinese rešavanju najvitalnijih pitanja kulture – pitanja standarda (bolji materijalni položaj kulture, bolja organizovanost i modernizacija objekata), stvaranja mreže kulturnih institucija (veći stepen korišćenja kulturnih kapaciteta), distribucije kulturnih vrednosti (podjednako u sve krajeve, pa i u seoska područja), ujednačene raspoređenosti kadrova (poboljšanje kadrovske osnove). Ovim planom je potrebno utvrditi kulturne aktivnosti i institucije kojima bi se ostvarilo povezivanje sadržaja iz svih domena stvaralaštva sa ostalim oblastima društvenog rada. U okviru ove studije, predstavljeno je stanje kulturnog života i date su projekcije njegovog razvoja do 2000. godine, uz definisanje bitnih ciljeva koji su i opšti ciljevi samoupravne kulturne politike. U drugom delu studije su navedeni nazivi 109 nepokretnih spomenika kulture u SR Srbiji i dati su planovi za dalji rad na njihovom razvoju. Pri kraju su prilozi u vidu odgovarajućih tabela i statističkih podataka od posleratnog perioda do 1985. godine koji potkrepljuju studiju. Na početku je dat Sadržaj.

Razvoj kulture u SR Srbiji 1971–1980.

Ova studija je nastala prema nacrtu programa razvoja kulture SR Srbije. Autori Programa ističu da u planiranom periodu ostaju i dalje aktuelni dugoročni ciljevi kulturnog razvoja formulisani u prethodnom periodu, a koji se odnose na: izgradnju samoupravnih odnosa, demokratizaciju i socijalizaciju kulture, smanjenje razlika u kulturnoj razvijenosti pojedinih krajeva, stvaranje uslova za šire participiranje svih slojeva stanovništva u kulturnim aktivnostima, slobodan i svestran razvoj nacionalnih kultura. Veliki broj autora je učestvovao svojim istraživanjima u okviru ove studije. U prvom poglavlju daju osvrt na dotadašnji razvoj i projekciju izdataka za kulturu u narednom periodu, iznoseći osnove budućeg programa razvoja kulture; u drugom poglavlju govore o reformi kulture i težištu kulturne politike za naredni period; u trećem poglavlju govore o funkcijama i investicijama Republike i drugih društveno-političkih zajednica, kao i o njihovim nadležnostima i odgovornostima; u četvrtom poglavlju predstavljaju programe kulturnog razvoja društveno-političkih zajednica; u petom poglavlju iznose program razvoja po delatnostima u kulturi; u šestom poglavlju je Predlog plana kulturnog razvoja od 1971. do 1980. godine, a u sedmom – Prilog u vidu kulturnih standarda za naselja i gradove. Na početku je dat Sadržaj, a u okviru opsežne studije nalaze se i tabelarni prikazi.